دنیایی نزد او بهم می رسید، دل به آن نمی بست و در راه خدا از روی طوع و رغبت انفاق می فرمود، و با نهایت احتیاج دیگران را بر خود و فرزندانش اختیار می نمود. و آیه کریمه .( وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلي&zw٦٧; حُبِّهِ مِسْکيناً وَ يَتيماً وَ أَسيراً )[سوره انسان /آیه ٨][١] به این معنی ناطق است و چرا چنین نباشد و حطام و منال دنیوی در نظر فیض منظر او بی مقدار ننماید. و حال آنکه اصل خلقت نور آن مکرّمه از نور مخصوص ذات خالق موجودات است، و دنیا ما فیها را نزد حق سبحانه و تعالی قدری و منزلتی نیست هم چنانکه آن بزرگوار در حدیث قدسی فرموده: که اگر دنیا در که خدا بقدر پَر پَشه اعتبار می داشت هر آینه هیچ کافری را شربت آبی نمی چشانید.[٢]

و چگونه حالت آن معصومه٣ چنین نباشد و حال آنکه پدر بزرگوار و مربّی عالی مقدارش سیّد ابرار بود. که چندین بار به حکم حضرت پروردگار دنیا را به خدمت بارفعت آن عرضه کردند و در همه بار اعرض فرمود و هیچ از آن را، اختیار ننمود. و فرمود: می خواهم یک روز گرسنه باشم تا از خدا بطلبم، و یک روز سیر باشم تا به شکر پروردگارخود قیام نمایم و تا در این عاریت سرا بود ذات کثیرالبرکات خود را مکدّر و غبار آلوده به نعیم این عالم نساخت و اکثر اوقات از گرسنگی سنگ بر شکم مبارک می بست. و آقای شیعیان درباره آن مخدوم پیغمبران فرمود:« بأبي و أمّي من لم يشبع ثلاثا متوالية من خبز برّ حتّى فارق الدّنيا و لم ينخل دقيقه» یعنی: پدر و مادرم فدای کسی باد که در مدّت عمرش سه روز متوالی نان گندم را سیر نخورد تا از دنیا رفت و هرگز آرد

[١]. و غذاى خود را با آن كه دوستش دارند، به بينوا و يتيم و اسير مى‌دهند.

[٢]. سنن ترمذی ابواب الزهد عن رسول صلی الله علیه وآله ج٤ ص٥٦٠ و نهج الفصاحه ص٦٥٠ و حیات القلوب ج٣ ص٢٧٧