رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٤٩ - در بیان کیفیت انعقاد نطفه شریفه خاتون قیامت در رحم خدیجه خاتون و گذران مدت حمل و وقت تولد

ای خوشا گوشـی که باشـد بر ره آواز دل پی به معشـوق حقیقی می بــرد از راه دل

دل به دست آور که باشد پرده این سازها باشد این شورُ نواها راست از اعجاز دل

و خدیجه خاتون٣ این معنی را از حبیب خداوند بی چون مخفی می داشت تا آنکه روزی جناب ختمی مآب٦ داخل حجره طاهره شد دید که حلیله جلیله اش با کسی در گفتگو است و کمال صحبت در میان دارد امّا کسی را نزد او نیافت بلی چنین است.

رباعی

داشت اندر بیضه بلبل آن همه شور و فغان در پس آییــنه بگــشادند طوطـــی را زبان

پـــرده فانوس کـــرم مـــانع دیدار شــد می شود روشن چو آید پای شمع اندر میان

جناب رسول٦ به مادر بتول گفت ای خدیجه با که سخن می گفتید و با چه شخص دُرّ مکالمه میسفتی ای یار وفادار و ای مونس شبهای تار.

غزل

با که بودی هم زبان و کیست همراز دلت می تراود نغمه مریم خوش از آب و گلت

نخــل عیشت بار دارد گویی از جای دگر کاندر ین بوستان نمـــوده با ترنّم مائـلت