ابن بابویهe و دیگران به سندهای معتبر و موثق از حضرت امام رضا٧ روایت کرده اند که: هر که به یاد آورد مصیبت ما را و بگرید برای آنچه ظالمان درباره ما مرتکب شده اند. با ما، در یک درجه باشد در روز قیامت، و کسی که به یاد دیگران آورد مصیبت ما را پس بگرید و بگریاند، گریان نگردد دیده او در روزی که دید ها گریان باشد و کسی که بنشیند در مجلسی که در آن مجلس احیای امر ما نمایند و احوال واحادیث ما را بیان کند نمیرد دل او در روزی که دلها از ترس و بیم مرده باشند[١].

و علی ابن ابراهیمe به سند حسن[٢] از حضرت امام صادق٧ روایت کرده است که: هر که ما را به یاد آورد و یا ما نزد او مذکور شویم و بیرون آید از دیده ی او اشک به قدر پر مگس حق تعالی گناهان او را بیامرزد هر چند مثل کف دریا ها باشد[٣].

و شیخ مفید و شیخ طوسی علیهما الرحمه به سند معتبر از حضرت امام به حق ناطق جعفر بن محمّد الصادق٧ روایت کرده اند که هر که مهموم و مغموم باشد برای ستمی که بر ما رفته است هر نفسی که کشد تسبیحی در نامه ی عملش نوشته شود و غم او از برای ما عبادت باشـد و سِرّ ما را پنهـان داشتن از دشمنان، ثواب جهـاد فی سبیل الله دارد.

[١]. عیون اخبار الرضا ج ٢ ص ٢٦٤ و امالی شیخ صدوق ص ١٣١ و بحار الانوار ج ١ ص ٢٠٠

مرحوم علامه مجلسی میفرماید: مراد از مردن قلبها در روز قیامت کنایه از شدت وحشت و غم و حزن و ترس است .

[٢]. حدیث حَسَن خبری است که سند آن متصل بوده و تمامی راویان آن امامی مذهب و ممدوح باشند روایت حسن از آن جهت اینگونه نام‌گذاری شده که نسبت به سند آن حسن ظن داریم.

[٣]. بحار الانوار ج ٣٦ ص ٣٩١ / بحارالانوار ج ٤٤ص٢٨٢ و قرب الاسناد ص ٣٦ و لهوف فی قتلی الطفوف سید بن طاووس در مقدمه ص ١٠