گفت: ای محمّد٦ برادر تو در دنیا و پسر عموی تو در نسب علیّ بن ابیطالب٧ به درستی که حق تعالی وحی کرد به سوی بهشتیها که زینت نمایند پس مزین گردیدند روضات جنان و امر کرد به درخت طوبی که بردار حلیها و زیورها و حورالعین را فرمود تا زینت کردند، و امر کرد ملائکه را تا در آسمان چهارم جمع شدند نزد بیت المعمور.

پس هر ملکی که در بالای آسمان چهارم بودند فرود آمدند و هر فرشته که در زیر آسمان چهارم بودند بالا رفتند و حق تعالی رضوان خزینه دار بهشت را امر کرد که که منبر کرامت را نزد بیت المعمور نصب نمایند و آن منبریست که حضرت آدم٧ بر روی آن خطبه خواند در روزی که عرض اسما می کرد بر ملائکه و آن منبری است از نور پس حق تعالی وحی کرد به سوی ملکی از ملائکه حُجُب که او را «راحیل» می گویند و در میان ملائکه از آن فصیح تر و تبلیغ تر و خوش زبان تر و نیکو بیان تر نیست که بر آن منبر کرامت بالا رفته و حق تعالی را ثناء و ستایش کند به محامد و او را به جلالت و بزرگی یاد کند و ثناء گوید او را به ثنائی که سزاوار است پس آن ملک به فرموده حق سبحانه و تعالی به منبر برآمده و حمد و ستایش کرد خدای خود را به نحوی که باید و شاید ادا کرد و صدای شادی و خرّمی از طبقات آسمانها برآمده و ساکنان ملاء اعلی خرسند و شادمان گردیدند.

و به روایتی آن ملک این خطبه را خواند: که حمد و سپاس خداوندی را سزاست که اوّلست پیش از اوّلیت پیشینیان و باقی ست بعد از فنای عالمیان حمد می کنم او را که گردانید ما را ملائکه روحانیّین و گردانید ما را از اقرار کنندگان بر پروردگاری خود و بر