رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ١٥٨ - در بیان زهد و قناعت و ریاضت و زحماتی که خاتون قیامت
نان او را نبیختند.[١]
خلاصه آنکه آن حضرت تا در نیا بود چشم از لذات دنیوی پوشیده و در خورش و پوشش قناعت به چیزهای غیر لذیذ کم ارزش می فرمود.
فضائل امیرالمومنین ٧
و وارد شده است که در وقتی که رسول خداوندگار از این عالم بی اعتبار نقل بدار قرار فرمود از دنیا هیچ چیز از او مخلَّف نشده و قرضی داشته که به وصیّ و جانشین بلافصل خود وصیّت و امر بقضاء آن فرمود.[٢]
و چرا خاتون قیامت چنین نباشد و حال آنکه مادرش خدیجه کبری٣ بود که ملکه قریش و از جمله مالداران ایشان بود. و همین که از یمن طالع میمون و تاثیر بخت همایون بشرف وصال حبیب ملک متعال مُشرّف شد بشکرانه این نعمت عظمی و به پاداش این موهبت کبری رقاب عبید و أماء خود را در راه خدا از قید ذلّ عبودیت و بندگی آزاد نموده و سایر اموال خود را به حبیب پروردگار بذل و هِبه نمود و آن حضرت نیز در راه رضای دوست مصرف داشت. و به چه جهت آن مکرّمه به این نحو رفتار نفرماید و حال آنکه شوهر تاجدار و انیس و مونس دل فکارش حیدر کرّار بود که سرآمد جمله زاهدان و پیشرو تمامی متّقیان و متورّعان بود و مخاطبه آن بزرگوار با دنیای غدّار گوش زد تمامی اهل روزگار شده که مکرر می فرمود: يَا دُنْيَايَا دُنْيَا، هَيْهَاتِ! غُرِّي غَيْرِي،
[١]. الغارات ابراهیم ثقفی ج١ ص٨٨ و شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید ج ٢ ص٤٤٧ و المناقب للخوارزمي : ص١١٨ ح١٣٠ وفرائد السمطين : ج١ ص٣٥٢ ح٢٧٧
[٢]. الخرائج و الجرائح ج٢ ص٨٨٥