اوراق گل تکیه داده و پهلوی که از ضربت دَر از جفای «عُمَر» در هم شکسته از تخت زرنگار تخته بند فرموده گونه بهشت نمونه اش از آبیاری دیده اشکبار، گل گل شکفته و نرگس بیمارش به بستر ناز خفته. جناب علیّ ابن ابیطالب٧ در بالین آن نازنین نشست و ساعتی نظاره جمالش را نمود پس سر او را به زانو گرفت.

بیت

سرش گرفت به زانو ز مهر آن دلریش گرفت حق علیّ باز جا بمرکز خویش

مشاهده آن صورت نیکو سریرت می فرمود و آب حسرت از دیده می بارید که ناگاه از اشک جاری آن برگزده حضرت باریتعالی فاطمه زهرا٣ از خواب بیدار گردید و نظر مبارکش بروی یار غمگسار و انیس و مونس دل فکارش علیّ مرتضی٧ افتاد آهی کشید و گفت: یا علیّ٧

بیت

خوش آمدیّ خوش آمد مرا از آمدنت هزار جان گرامی فدای هر قدمت[١]

یا علیّ٧ خوش آمدی به من بگو، که بعد از من بر نور دیدگانم حسن و حسینc چه می گذرد، و بابی مادری در چه کارند، و که سرپرستی ایشان می کند، و که از روی مِهر شانه بر گیسوی یتیمانم می کشد؟

یا علیّ٧

بگو بگو خبـــر نور هر دو عیــنم را بیان حال حسن کن غم حسینم را

[١].گــر از آمــدنت خـبـر هـمـی داشتمی در هر قــدمت سبــــزه و گل کاشتمی