یکدیگر می گفتند که دختر محمّد٦ چون بیاید و لباسهای فاخر قیمتی ما را ببیند و حُلل و حُلّی ما را مشاهده نماید و نظر به کهنه لباس و زشتی اساس خود اندازد بغایت خجل و دلریش و بی نهایت شرمنده و سر در پیش، و گرد ملال و زنگ اختلال بر خاطر عاطرش نشسته و از کثرت غصه و اندوه و هیجان و رشک و حسد آب از دیده ببارد. آن جماعت در این افسانه های باطل و اندیشه های بی حاصل بودند که انوار خورشید آثار خاتون روزگار بر در و دیوار خانه عروسی تابید بلکه از اشعه انوار جمال قمر تمثال آن معصومه٣ تمامی خانه های آن محلّه نور باران گردید. اهل آن خانه بلکه تمامی مردمان آن محلّه از آن قضیه غریبه متعجّب و در مقام حیرت بودند و نمی دانستند که این حالت از چه رخنموده و این امر را سبب چیست؟!

در این حیرت بودند، که ناگاه آواز خوانندگی دلکش حوریان مهوش بگوش اهل آن خانه رسید و به لطافتی می خواندند که احدی را طاقت شنیدن و کسی را توان خودداری نمودن نبود اکثر اهل مجلس عیش با نهایت طیش«اضطراب» بی اختیار از جای خود بر جسته و سر و پای برهنه از پی صدا و نغمات دلربا از خانه بیرون دویدند و به روایتی[١] جمیع زنان و حاضران مجلس عروسی، عروس را تنها گذارده و از خانه بیرون آمدند و دیدند که کوکبه علّیه سیّده زنان عالمیان از دور نمایان و حوریان در پیرامون او مانند کواکب به دور قمر احاطه نموده و گویا ملائکه مقرّبین بر اطراف و جوانب و جبرئیل پیشاپیش طَرِّقوا گویان حرکت می نمود چون آن حالت را دیدند و آن همه جاه و جلال و عظمت و اقبال را مشاهده نمودند با خود گفتند: که فاطمه٣ دختر محمّد٦ را تحصیل این دستگاه امکان ندارد. آیا آن کدام خاتون است که نور رخساره آن آفتاب و مه را خیره و

[١]. عوالم العلوم ج١١ ص ٢٣٠ و ترکن العروس لوحدها و بادرن لاستقبالها