فراق در رسید و به ناچار از شرف صحبتت دور می شوم، و چون بسیار به تو انس دارم تاب هجرانت را نمی آورم و بار فراقت بر جسم ضعیف و بدن نحیف من دشوار است. یا علیّ٧ چون صحیفه بغل خود را در تنگنای لحد بخوابانی و مرا به خاک بسپاری زِنهار زِنهار که پای زیارت از سر تربت من بازنگیری و چون بر سر مزار من بیایی قرآن تلاوت کن. حضرت قبول فرمود و بعد از شهادت آن سرمایه حیات علیّ ابن ابیطالب٧ بطریقه استمرار بر سر روضه منوّره بضعه احمد مختار آمد شُد می فرمود.

غزل

به صبحُ شام در آن روضه ریاض جنان به ظهرُ عصر در آن بوستان خلد نشان

بلند گشت به توصـیف کردگــار مجید نـــوای بلبل گلــزار حــمد در توحـید

و به نوای حزین با حالت اندوهگین، قرآن تلاوت می نمود و می گریست، و چون ایّام وصال نور دیده حبیب ملک متعال را به خاطر می آورد، آه سوزناک از دل چاک چاک بر می کشید. تا آنکه در شبی از شبها بر طریق عادت بر سر قبر خاتون قیامت متوجّه تلاوت و قرائت بود و از سوز دل می گریست از کثرت هیجان غم و هَم او را خواب دَر ربود در عالم واقعه در بهشت عنبر سرشت نظرش به قصر و باغ آرام جانش فاطمه زهرا٣ افتاد.

رباعی

چه قصر باغ که دیدار عقل حیران بود در آن ریاض سلیمان کمینه دربان بود