و ایضا وارد شده که روزی حضرت رسالت٦ از حجره طاهره بیرون خرامید و روی مبارکش به مثابه گل شکفته و خندان بود و انوار متکاثره از رخساره نورانیّه اش ساطع و چون آفتاب می درخشید. پس عبدالرحمن بن عوف به پا خواست و عرض کرد یا رسول الله٦ این سرور و کثرت لمعان نور را، سبب چیست؟

حضرت٦ فرمود: که این فرح و انبساطی که از من مشاهده می شود به سبب بشارتی است که درباره برادر و پسر عمویم و دخترم به من رسیده است به درستی که حق تعالی در عرش عظمت و اجلال خود تزویج کرده است فاطمه٣ را به علیّ٧ و امر کرده است رضوان خزینه دار بهشت را، تا درخت طوبی را به حرکت در آورد و از آن درخت بَراتها«نامه» فرو ریزد بعدد افراد محبیّن اهل بیت: و آفریده بعدد دوستاران اهل بیت: ملکی چند از نور، و بدست هر یک از ایشان یکی از بَراتها را داده که محافظت نمایند تا روز قیامت و چون آن روز پر حسرت و ندامت بر پا شود آن ملائکه در میان خلایق ندا کنند و صاحبان براتها را بطلبند و نامه هر یک از دوستان را به صاحبش برسانند پس باقی نماند در آن روز هیچ محبّی مگر آنکه بَراتی در دست داشته باشد و در آن بَرات نوشته باشد که فلان پسر فلان آزاد است از آتش جهنم، پس در آن روز به برکت برادر و پسر عمویم و دختر بلند اخترم بنده های بسیار از آتش دوزخ نجات بیابند.[١]

و صاحب کتاب فردوس الاخبار که از مشاهیر مخالفان است از ابن عبّاس روایت

[١]. مقتل الحسين (ع) للخوارزمي: ص ٦٠ و إحقاق الحق: ج ٤ ص ٤٥٧ و ينابيع المودة لذو القربى ج٢ ص٣٣٤ و بحار الانوارج٤٣ باب٥ ح٣١