و ملاحظه فرمود: که بر در آن قصر بلند پایه حاجبان بسیار و پاسبانان بی شمار همگی عصاهای زرنگار بر دست گرفته و مانند مژگان در پیش دیده صف کشیده، و با ادب تمام و احترام ما لا کلام ایستاده؛ که ناگاه چشم ایشان به روی مهر سپهر شجاعت و وصایت و خورشید فلک امامت و ولایت، سبب ایجاد آسمان و زمین وکیل کار خانه رب العالمین، داماد خیرالمرسلین شفیع روز واپسین امیرالمؤمنین علیّ بن ابیطالب٧ افتاد.

شعر

بشهر مرتبه دیدند شهر یاریـرا بگلشـــن علی آباد نو بهــاریرا

بفرد بیمثلی مصرع رسول خدا بوحدت ازلی حسن مطلع یکتا

و چون حاجبان آن قصر عرش پایه و پاسبان آن حجله خورشید سایه مشاهده نمودند، حسن و جمال و ملاحظه کردند عظمت و اجلال آن اختر برج اقبال را، جملگی بی اختیار بیکبار مانند بار سرو بر روی قدم مخدوم قدسیان عرش ، ریختند و به تقبیل آن اقدام شریفه شرفیاب گردیدند امّا غبار ملال برچهره خورشید مثال آن دُرِّ فلک اقبال مشاهده، و زنگ کدورت بر آینه خاطر عاطر شاه بیت قصیده اجلّاء ملاحظه نموده، و عرض کردند که ای:

رباعی