٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٩٤ - در بیان کیفیت ازدواج زهره زهرا

اند و هر قبّه صد درب دارد و بر هر دَربی، دو کنیزک ایستاده و بر دور آن قبّه ها آیة الکرسی نقش شده.

پس من گفتم: ای جبرئیل این بهشت را از برای که بنا کرده اند؟

جبرئیل گفت: از برای علیّ٧ و فاطمه٣ بنا کرده اند؛ این تحفه ایست که حق تعالی برای ایشان مقرر گردانیده است به غیر از بهشتهای دیگر که از برای ایشان مقرر گردانیده است آفریده است. از برای آنکه دیده تو روشن و دلت شاد گردد.[١]

و از حضرت امیرالمؤمنین٧ مرویست که بعد از انعقاد این عقد میمون تا یک ماه در خصوص امر زفاف نه من با کسی سخنی در میان آوردم و نه کسی با من گفتگویی کرد تا اینکه روزی زوجات سیّد کائنات٦ به من گفتند یا علیّ٧ آیا نمی خواهی که در خصوص امر زفاف و عروسی سخنی با حضرت رسول٦ بگوییم؟

گفتم بگویید، تمامی زنان پیغمبر٦ به اتّفاق یکدیگر به خدمت سراسر سعادت آن سرور رسیدند و به عرض آن حضرت رسانیدند که یا رسول الله٦ ما برای مهمّی جمع شده ایم که اگر حلیله جلیله ات خدیجه خاتون٣ در حیات می بود دلش به آن شاد و دیده اش به سبب آن روشن می شد.

امّ سلمه می گوید: و به روایتی امّ ایمن، که چون نام خدیجه٣ بر زبان ما جاری شد و حضرت نام او را شنید بی اختیار زار زار گریست، و فرمود کجاست مثل و مانند خدیجه؟! به درستی که تصدیق کرد مرا و در وقتی همه مردم در مقام تکذیب من بودند، و یاری کرد مرا به مال خود در زمانی که همه کس از من دوری می نمودند.


[١]. جلاء العیون ص ١٨٣ و مناقب آل ابي طالب ابن شهر آشوب ج٣ ص١١٣ و بحار الانوار ج٤٣ ص٤١