نگذارد آن طفل معصوم به گریه دراید و خاتون قیامت از گریه اش بیدار شود، و ملکی را امر فرمود که نزدیک دست او سُبحه او را بگرداند و تسبیح پروردگار کند، و ثواب آن با فاطمه٣ باشد.

امّ ایمن می گوید: که من عرض کردم که یا رسول الله٦ آن سه ملک که بودند حضرت تبسّم نمود و فرمود: ای امّ ایمن، ملک دستاس کشنده جبرئیل بود و فرشته گهواره جنباننده میکائیل و ملک تسبیح کننده اسرافیل بود.[١]

خلاصه مقال آنکه شبهه نیست در این معنی که آن معصومه٣ در اکثر اوقات بزحمت می گذرانید و از مأکولات و ملبوسات چیزی در حجره طاهره او بهم نمی رسید و چنانچه، چیزی در خانه آن، وجود بهم می رسانید غیر را بر خود و فرزندانش اختیار می فرمود، و شاهد بر این مدعی بسیار است از آن جمله:

مرویست که روزی اعرابی از بنی سلیم نزد حضرت رسول٦ آمد و به شرف اسلام مشرّف گشته و چون بسیار فقیر و پریشان روزگار بود. جناب ختمی مآب٦ رو به اصحاب کرد و فرمود: کیست که این اعرابی را عمامه بدهد؟ جناب امیرالمؤمنین٧ دفعتا عمامه را از فرق فرقدان سای خود برداشته و به آن اعرابی ارزانی داشت. پس آن حضرت فرمود: کیست که این فقیر را ناقه دهد؟ سعد بن عباده شتری بوی داد. پس حضرت فرمود: کیست که او را توشه دهد؟ سلمان برخواست و عرض کرد که من برای او توشه تحصیل می نمایم. این را بگفت و روانه حجره طاهره خاتون قیامت شد و چون به در خانه آن معصومه٣ رسید صورت حال را به عرض آن سیّده زنان و حبیبه ذوالجلال

[١]. مناقب ابن شهر آشوب ج٣ ص١١٧ و الغدير ج٤ ص١٤٣ و الموسوعة الكبرى عن فاطمة الزهراء ج٩ ص٢٨٣