عرض کرد که در منزل نور دیده ات فاطمه٣ بدست آوردم. حضرت آن را به اعرابی داد خود نیز چون سه روز بود که طعامی نخورده بود بپای خواست، و روانه حجره فرزند ارجمند خود شد به امید آن که درآنجا قوتی میل فرماید و چون داخل حجره شد نظرش بر رخسار نور دیده افتاد دید که رخسار قمر طلیعه اش از شدت گرسنگی زرد و چشمهای مبارکش به مغاک فرو رفته و از بسیاری ضعف و بی قوّتی، قدرت بر حرکت ندارد.

سیّد عالم چون آن معصومه٣ را به آن حالت دید محزون و غمگین گردیده و از روی لطف و مهربانی نزدیک وی آمد و فرمود: ای فاطمه٣ ای نور دیده و ای آرام جان غم دیده، پدرت بقربانت گردد این چه حالت است که در تو مشاهده می نمایم، و سبب چیست که به این نحو شده ای؟

فاطمه٣ عرض کرد که یا ابتاه ای پدر بزرگوار امروز سه روز است که ما طعامی نخورده ایم، و حسنینc از شدت گرسنگی مضطرب و لرزانند چون سیّد کونین و فخر عالمیان این کلمات را از والده سبطین شنید به نزد حسنینc آمد و ایشان را برداشت و یکی را بر ران راست و دیگری را بر ران چپ نشانید و فاطمه٣ را در پیش روی خود جای داد و دست در گردن وی کرد که علیّ بن ابیطالب٧ داخل شد و در عقب پیغمبر٦ نشست حضرت رسول٦ دست دیگر خود را در گردن وی کرد آنگاه روی مبارک خود را به جانب آسمان کرد و گفت: الهی و سیّدی و مولای هؤُلاءِ أهل بیتي ، فَأَذهِب عَنهُمُ الرِّجسَ ، وطَهِّرهُم تَطهيرا.