٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص

رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ٣٢ - القاب و اسامی حضرت زهرا

خانه های مدینه داخل می گردید و دیوارهای خانه های آن بلده سفید می شد ،اهل مدینه از مشاهده آن حالت به حیرت آمده و به خدمت حضرت رسالت٦ می شتافتند و از سبب آن نور سوال می کردند پس حضرت٦ می فرمود: که بروید به خانه فاطمه٣ تا سبب آن نور بر شما ظاهر گردد و چون به خانه آن حضرت٣ می آمدند می دیدند که آن بزرگوار در محراب عبادت ایستاده و به نماز مشغول است و از روی انورش آن نور ساطع است آن وقت برایشان معلوم می شد که آن نوری که مشاهده می کردند، از آن حضرت است.

و چون هنگام زوال شمس می شد و حضرت فاطمه٣ مهیّای ادای نماز ظهر می شد نور زردی از جبین مبینش لامع می گردید و در جمیع خانه های مدینه داخل می شد، و از آن نور دَر و دیوار و جامه ها ورنگهای ایشان زرد می شد . پس به خدمت حضرت رسول٦ می آمدند و از سبب آن حال سؤال می کردند آن حضرت ایشان را به حجره طاهره فاطمه٣ می فرستاد و چون به خانه آن حضرت می رفتند آن بر گزیده را در محراب عبادت یافته و مشاهده می کردند که آن نور زرد از رخساره قمر طلیعه او ساطع است آن وقت می دانستند که آنچه دیده اند از نور روی آن حضرت٣ است.

و چون آخر روز می شد و آفتاب عالم تاب به درجه غروب می رسید روی منوّره شفیعه روز جزا، سرخ می شد از روی فرح و شادی و شکر نعمت الهی و نور سرخی از روی آن حضرت ساطع می شد و داخل خانه های مدینه می شد و دیوارهای آن بلده طیّبــه سرخ می شـد از مشاهده آن حالت اهل آن ولایت متعجّب شـده و به خانه جناب