اسماعیل نازل شد و عرض کرد که یا رسول الله٦ حقّت سلام می رساند و می فرماید: که اینک دخترت فاطمه٣ به شکایت شوهرش علیّ٧ به نزد تو می آید درباره علیّ٧ چیزی از او قبول مکن. در این گفتگو بودند که خاتون قیامت وارد شد و چون نظر فیض منظر فخر بشر٦ بر دختر بلند اخترش افتاد فرمود: ای فاطمه٣ مگر به شکایت علیّ٧ آمده ای؟

حضرت فاطمه٣ فرمود: بلی یا ابتاه و ربِّ الکعبه یعنی آری قسم به خدای کعبه. حضرت فرمود: ای فاطمه٣ درباره علیّ٧ سخنی مگوی و بدون تأمل به خانه ات برگرد وبه شوهرت بگو که برغم انف خود راضیم به آنچه بکنی.

پس خاتون قیامت چون این کلمات را از حضرت رسالت٦ شنید مکث ننمود و به سرعت هر چه تمام‌تر به حجره شرف حیدر صفدر٧ مراجعت نمود و گفت: یا علیّ٧ برغم انف خود راضیم به آنچه رضای تو در آن است و خوشنودی و خواهش تو را بر خواهش خود اختیار نمودم. و بعد از این به هیچ وجه مرا بر کردار شما اعتراضی نیست، و این کلمات را سه مرتبه تکرار نمود.

حضرت امیر٧ گفت: که ای فاطمه٣ آیا شکایت مرا به حبیب من و دوست من و یاور من و برادر من رسول خدا٦ کردی ؟

وَا سَوْأَتَاه وافضیحتاه از حجالت و شرمندگی اگر درباره من سخنی گفته باشی نزد آن حضرت٦ . ای فاطمه٣ خدا را گواه می گیرم که این کنیز را در راه رضای خدا آزاد کردم و چهارصد درهم که در این وقت مالک و متصرّف هستم در راه دوست تصدّق می کنم بر فقیران مدینه.

این سخنان را فرمود: و دفعتاً از جای خود برخواست و لباس و نعلین پوشید و