بر عرش عظمت حضرت پروردگار رسانید و به اعتبار استقرار آن دُرّ گرانمایه در گنجینه سینه اش در آسمان بلند پایه ترفع جست و بر خود بالید و همین که آن معصومه متولد شد نوری از رخساره خوشید طلیعه اش ساطع گردید که در تلألو و لمعان زیادتی می نمود بر نور آفتاب و ماه شب چهارده و از اشعه آن نور پر سرور مشرق و مغرب عالم منوّر گشت و اثری از برای نور نیّرین اعظمین و سایر کواکب باقی نماند.

بیت

بلی گردد چه خورشید آشکارا کواکب را به جز رفتن چه یارا

مقارن این حال حسب الفرمان ملک متعال ده نفر از حوریان قمر تمثال به زمین آمده و از ظروف بهشتی هر یک از ایشان ابریقی و تشتی مملوّ از آب حوض کوثر در دست و ساره خاتون با کمال ادب و نهایت احترام سیّده نساء عالمیان٣ را به مثابه گوهر غلتان و از قبیل جوهر درخشان بر روی دست گرفته و به آب کوثر آن بلند اختر را شستشو داده و غسل مولود بجای آورد.

رباعی

بَر آبُ آتشِ حُسنش فزودند چراغش را پر از روغن نمودند

بدفع چشم بد اَحراز خواندند پس آن گه پرده تحسین گشودند

آنگاه آن حوریان بقچه حاضر ساختند و از میان آن بقچه دو جامه از جامه های بهشتی که از شیر سفیدتر و از مشک و عنبر خوش بوتر بود بیرون آوردند و آن جان جهانیان را در یک جامه پیچیده و جامه دیگر را مقنعه وی نمودند.