رساله فاطمیه - احمدی، یعقوب - الصفحة ١٤٩ - در بیان عروسی رفتن فاطمه زهرا

ای زقدت سرو سنوبر خجل وی ز رخت لاله و گـــل منفعل

شاخ گلُ سرو بلــند اســتُ نیست، مثل قد دلکش تو معتدل

و برخی دیگر بیان می نمودند:

غزل

تو از هر در که بازایی بدین خوبی و رعنـایی دری باشد که از رحــمت بروی خلق بگشایی

بزیــورها بیاراینــد وقتی خــوبرویــــان را تو سیمین تن چنــان خوبی که زیورها بیـارایی

ملامت گوی بی حاصل ترنج از دست نشناسد در آن ساعت که چون یوسف جمال از پرده بنمایی

و هر یک از ایشان به دیگری می گفتند:

غزل

این بخت و دولت را نگر وین لطف و رحمت را نگر

در خــــانه بد اختـــــران با روی چون مــــاه آمده

بعد از آن ملکه دو جهان در صدر مجلس بر روی بساط بهشتی نشسته و بر متّکای