اگر دو زمينه عمده فردى و اجتماعى را به معناى حكومتى و دولتى كه عرض كردم در نظر بگيريم انسان‌هاى تربيت نشده، انسان‌هايى كه ناامنى درونى دارند، انسان‌هاى اسير وابستگى‌ها و تكانه‌ها، مى‌توانند عامل ناامنى باشند.

اسلام معتقد است كه كمترين عامل امنّيت تربيت انسان است. در آيات ٨١ و ٨٢ سوره انعام خداوند مى‌فرمايد:

«فَأَيُّالْفَرِيقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ؛ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ؛

اگر مى‌دانيد بگوييد كه كدام‌يك از اين دو گروه به ايمنى سزاوارترند؟ كسانى كه ايمان آورده‌اند و ايمان خود را به شرك نمى‌آلايند، ايمنى از آن ايشان است و ايشان هدايت يافتگانند.»

امنّيت خالص را آنهايى دارند كه ايمان دارند و ايمانشان، ايمان خالص است.»

آنان كه به علّت منافع يا به دليل به‌دست آوردن توجّه ديگران مذهبى مى‌شوند، نه تنها از لذّت گواراى امنّيت مذهبى بهره‌مند نيستند، مرتباً دچار ناامنى هم هستند و اين متأسّفانه از آفات حكومت دينى است؛ چون توجّه به گزينه‌هاى مذهبى و كليشه‌هاى مذهبى زياد مى‌شود و آدم‌ها تلاش مى‌كنند كه نشان دهند مذهبى‌اند و اين خود ناامنى‌هاى درونى‌شان را بيشتر مى‌كند. در هر صورت آن ايمان درونى؛ ايمانى كه انسان خودش انتخاب مى‌كند و به تعبير قرآنى‌ «لَمْيَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ» اين منشأ امنّيت و آرامش است: «أُولئِكَلَهُمُ الْأَمْنُ».

حضرت على (ع) در همان كتاب بزرگ «غررالحكم» مى‌فرمايد:

و من آمن أمن؛ كسى كه ايمان داشته باشد، امنّيت دارد.»

همه آنچه كه شما در كتاب «هوش هيجانى» گلدمن مى‌بينيد، پيام‌هاى اصلى اخلاق مذهبى است، كنترل نفس، كنترل تكانه‌ها، اينكه انسان به ديگران رسيدگى كند و ديگر فاكتورهاى مهمّ هوش هيجانى پيام قديمى اديان الهى و به‌خصوص اسلام است.

در مسئله حكومت هم متأسّفانه به دليل اينكه انسان‌ها خوب تربيت نمى‌شوند، مربيان الهى ندارند و حكومت‌ها به‌طور جامع تربيت دينى نمى‌كنند، اين چنين آفاتى وجود دارد و مشكلاتى دارند كه شما در طول تاريخ مى‌بينيد. اين انسان‌هاى تربيت شده‌