«قسم به خدا كه ماييم آن مردمى كه خداوند در اين آيه فرموده و قسم به خدا ماييم آنهايى كه در اين آيه گفته شده آنها مورد حسد واقع شده‌اند و ماييم اهل مُلك و پادشاهى كه آن مُلك به سوى ما برمى‌گردد.»[١]

مُلك عظيم وعده داده شده، مُلك اهل بيت (ع) است و بهشت آدم و حوّا، نمونه كوچكى است از آن مُلك عظيم كه خداوند براى اهل بيت (ع) مقرّر داشته و در آينده پس از ظهور در زمين برپا مى‌شود و آدم رخصت حسد ورزيدن و تمنّاى آن را نداشت و پيشاپيش از نزديك شدن به آن منع شده بود.

آدم (ع) را متذكّر ساخته بودندكه اين درخت براى مُلك عظيم امام مهدى (ع) است و اگر بدون آمادگى از آن بخورد، ملك ايشان ضايع مى‌گردد.

بدين ترتيب، آدم و حوّا هبوط كردند تا با طى مراتب و با كسب آمادگى، شرايطى را حاصل كنند كه با تأسيس مُلك عظيم مهدوى مجال حضور در بهشت مهدوى موعود را پيدا كنند.

آنچه كه موجب دورى بود، نسيان عهد و گسست آن بود؛ چنان كه بازگشت و تجربه بهشت موعود نيز در گروى تجديد عهد با خانواده و مردى است كه خداوند از جمله انبيا و آدميان درباره‌شان عهد گرفته بود.

امام باقر (ع) درباره «آيه ١٨١، سوره آل عمران» مى‌فرمايند:

«خداوند از پيامبران پيمان گرفت و فرمود: آيا من پرودرگاتان نيستم؟ گفتند: بلى! و اينكه آيا اقرار مى‌كنيد كه محمّد رسول من است و اينكه على، اميرالمؤمنين (ع) است و جانشينان پس از او، واليان امر و خازنان علم هستند و اينكه مهدى (عج) كسى است كه توسط او دينم را نصرت و يارى مى‌نمايم و توسط او دولتم را آشكار خواهم ساخت و به وسيله او از دشمنانم انتقام مى‌گيرم و توسط او عبادت شوم.

پيامبران گفتند: پروردگارا اقرار آورديم و ش‌هادت داديم؛ ولى آدم (ع) نه انكار كرد، نه اقرار نمود، پس براى آن پنج تن [يعنى براى نوح و ابراهيم و عيسى و موسى و محمّد (ص)] به سبب اقرار آن‌ها به مهدى (ع) منصب اولواالعزمى داديم و براى آدم (ع) عزمى بر اقرار آن نبود و اين است معنى قول خداى تبارك و تعالى كه مى‌فرمايد:

«و به راستى كه ما از قبل، از آدم (ع) عهد گرفتيم، پس او فراموش كرد و براى او عزمى نيافتيم.»[٢]

درباره سرزمين موعود و دولت الله كه پس از ظهور و با دست با كفايت حضرت صاحب الزّمان (عج) تأسيس مى‌شود، ويژگى‌هاى بسيارى از طريق روايات رسيده؛ ليكن امكان ارائه و معرفى نمونه‌اى زمينى و با توجّه به مختصات تجربه شده تمامى دولت‌هاى قبلى، در طول تاريخ وجود ندارد؛ زيرا اساساً تفاوت دولت‌هاى قبلى و دولت كريمه نه در افزايش كمّيت برخوردارى‌ها و اعطاى امتيازات مادّى از طريق تعميم عدالت مهدوى است؛ بلكه جز آن همه كه ذكر شده، اين دولت در ماهيّت با جملگى دولت‌هاى قبلى (از اوّلين روز هبوط آدم (ع) تا وقوع واقعه شريف ظهور) تفاوت دارد.

روايت شده كه امام صادق (ع) در بسيارى اوقات اين شعر را زمزمه مى‌كردند كه:

«لكلّ اناس دولة، يرقبون‌ها و دولتنا فى آخر الدهر تظهر؛[٣]

هر مردمى را دولتى است كه منتظر آن هستند و دولت ما در پايان روزگار آشكار مى‌شود.»

از امام باقر (ع) نقل شده كه ايشان دولت‌هاى ديگر را دولت حال ناميده‌اند و دولت اهل بيت (ع) را دولت آينده.

روزى امام باقر (ع) نزد هشام در «شام» بودند، هشام اهل بيت (ع) را به تفرقه‌افكنى متّهم ساخت و بدين وسيله امام را بسيار توبيخ كرد. حاضران مجلس نيز به نكوهش امام پرداختند، وقتى همگى خاموش شدند، امام برخاست و فرمود:

«ايّها النّاس، اين تذهبون؟ و اين يراد بكم؟! بنا هدى الله اوّلكلًا؛ بنا يختم آخركم فان يكن لكم ملك معجّل فانّ لنا ملكاً مؤجلًا؛[٤]

اى مردم به كجا مى‌رويد؟ و شما را به كجا مى‌برند؟ به وسيله ما بود كه خداوندِ هدايت كرد پيشينيان شما را و هدايت آيندگان شما نيز به وسيله ما انجام مى‌شود. اگر شما سلطنت حال را داريد، حكومت ما حكومت آينده است.»

بدين صورت، دولت اهل بيت (ع)، هم از نظر انديشه آخرين است و هم از نظر زمانى؛ يعنى پس از آن دولت، به دليل تجربه شدن جمله انديشه‌ها و نظريّه‌ها، ديگر انديشه جديدتر و مترقّى‌ترى وجود نخواهد داشت و پس از آن نيز حكومت ديگرى غير از دولت اهل بيت (ع) شكل نخواهد گرفت.

شايد بتوان متذكّر اين نكته شد كه الزاماً اين دولت از وجهى آسمانى و غيرمادّى بدين سبب برخوردار خواهد بود. در طول همه تاريخ گذشته قبل از ظهور، دستيابى تام به آن وجه از قدرت براى ديّارالبشرى متصوّر نبوده است. از اين رو به عنوان يك استثنا آن دولت در صورت و سيرت، از جمله تجربه‌هاى ماضى برتر و متفاوت است و پس از آن نيز ديّارالبشرى به جز اهل بيت (ع) قادر به تجربه آن نخواهند بود.

از آنجا كه تاكنون كمتر از اين منظر به واقعه شريف ظهور نگريسته شده، درك بسيارى از روايات و دستاوردهاى اين واقعه مهم كه در دولت كريمه امام زمان (ع) حاصل مى‌شود، سخت مى‌نمايد.

همين امر موجب شده تا دستاوردهاى علم مدرن و تكنولوژيك، ملاك سنجش و رمزگشايى از اين روايات شناخته شود.

در روايتى از امام معصوم (ع) آمده است كه:

«شخص مؤمن در زمان قائم (عج) اگر در مشرق باشد و برادر ايمانى‌اش در مغرب، از مشرق او را در مغرب مى‌بيند و اگر در مغرب باشد و برادرش در مشرق، او را مى‌بيند.»[٥]

بدون ملاحظه تحوّلات بزرگ و آسمانى عصر ظهور كه با