ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١١٦ - حدّ سحر، كشتن است
اميرالمؤمنين (ع) مىفرمايند: «زنى خدمت رسول خدا (ص) آمد و گفت: شوهرم به من بد اخلاقى و تندى مىكند و من چيزى درست كردهام تا او را با خود مهربان كنم (يعنى او را سحر كردهام يا به قول عوام چيز خورش كردهام تا مرا دوست بدارد) رسول خدا (ص) فرمود: «اف بر تو باد كه درياها و خاكها ر ا تيره ساختى و ملائكههاى نيكان و ملائكههاى آسمان و زمين تو را لعنت كردند.»
آن زن رفت و روزها را روزه مىگرفت و شبها را به عبادت به سر مىبرد و سرش را تراشيد و پلاس پوشيد. حالاتش را خدمت رسول خدا (ص) عرضه داشتند، فرمود: «اين اعمال از او پذيرفته نمىشود.»[١]
محدّث فيض در بيان اين حديث مىفرمايد: يعنى در ظاهر اين اعمال از او پذيرفته نمىشود و مانع از اجراى حدّ ساحر كه قتل است؛ از او نمىشود هر چند توبهاش در واقع پذيرفته شود.
و محتمل است كه سبب پذيرفته نشدن توبه و اعمالش اين باشد كه چون شوهر خود را سحر نموده، به او ظلم كرده است و تا او را از خود راضى نسازد، توبهاش پذيرفته نمىشود و نيز محتمل است كه اين جمله اشاره به بزرگى گناه سحر باشد؛ به طورى كه اين همه اعمال، آن را تلافى نمىكند و به واسطه گناه، سحر اين قدر از رحمت خدا دور شده كه اين عبادات او را نزديك نمىكند.
و رسول خدا (ص) مىفرمايد: «كسى كه نزد ساحر يا كاهن يا دروغگويى برود؛ در حالى كه آنچه را كه مىگويند: تصديق كننده باشد به تمام كتابهاى آسمانى كه خدا فرستاده كافر شده است.»[٢]
حدّ سحر، كشتن است
هر مسلمانى كه به سحر عمل كند، بايد كشته شود، مگر اينكه