اوّل اينكه تكليف ما چيست؟ آيا وظيفه داريم خدمت امام زمان (ع) برسيم؟ (در اين صورت بايد تمام همّ و غم خود را صرف اين كار كنيم.) يا اينكه وظيفه داريم امام زمان خود را بشناسيم و او را دوست داشته باشيم و از او اطاعت كنيم؟

ما بايد فكرمان را روى اين مسئله متمركز كنيم كه وظايف و تعهّداتمان را به نحو مطلوب بشناسيم و بدان عمل نماييم؛ يعنى اگر گفته شده است كه وظيفه داريد، براى امام زمان (ع) دعا كنيد، دعا كنيم و اگر گفته شده كه براى سلامتى ايشان صدقه دهيد، صدقه بدهيم.

نكته دوم اينكه لازم نيست كه انسان وردى بخواند، زحمتى بكشد و چلّه‌نشينى كند تا امام زمان (ع) را ببيند؛ بلكه اگر انسان تكاليف شرعى خود را با دقّت و جدّيت انجام دهد، مثل آن پيرمرد قفل‌ساز، امام زمان (ع) خود به سراغ او مى‌آيد و ممكن است حتّى بارها سعادت اين ملاقات نصيبش شود. به هر حال، ما معتقديم كه اعمالمان هفته‌اى دو بار (دوشنبه‌ها و پنج‌شنبه‌ها) به رؤيت حضرت ولى‌عصر (ع) مى‌رسد. ايشان وقتى اعمال خوب مردم را مى‌بيند، خوشحال مى‌شود و براى آنها دعا مى‌كند و زمانى كه اعمال بد پيروان خود را مى‌بيند، غمگين مى‌شود.

حال اگر سئوال شود كه اين تكاليف چيست، بايد گفت: هر كس بايد براى انجام دقيق وظايف دينى‌اش، توضيح‌المسائل مرجع تقليد خود را مطالعه كند، قرآن بخواند و به آن عمل كند و در يك كلام، با سلوك و رفتار خود، به جرگه كسانى درآيد كه خداوند درباره‌شان فرموده است: آنها را دوست دارم. كسى كه مشتاق امام زمان (ع) است، بايد تلاش كند آنچه را خداوند امر كرده، انجام دهد و از هر چه نهى فرموده، پرهيز نمايد. انسان بايد مانند اويس قرنى كارى كند كه «ولى الله» مشتاق او شود و بويش را از دوردست‌ها استشمام كند.

البتّه راه‌حل‌هايى براى زيارت آن حضرت نقل شده است؛ مثلًا گفته‌اند: اگر كسى چهل شب به مسجد سهله در كوفه برود، ديدار حضرت ولى‌عصر (ع) برايش ميسّر مى‌گردد.

در مجموع، زن و مرد مسلمان، بايد در انجام تكاليف الهى خود كوشا باشند تا امام زمان (ع) آنها را دوست داشته باشد؛ خواه به محضر آن حضرت شرفياب شوند، خواه از اين سعادت بهره‌مند نگردند.

جلب خشنودى امام عصر (ع)

پرسش: چگونه خشنودى امام زمان (ع) را به دست آوريم و از كجا بفهميم كه آقا از اعمال ما رضايت دارد يا نه؟

پاسخ: خشنودى امام زمان (ع) در رضاى خداست: «رضى الله رضانا اهل البيت؛ خشنودى خدا در خشنودى ما خاندان است»[١]. توضيح آنكه خداوند براى تحقّق فلسفه آفرينش و هدفى كه انسان‌ها را براى آن آفريده است، پيامبران و كتاب‌هاى آسمانى فرستاده است. محصول و عصاره همه فرمان‌هاى الهى در شريعت اسلام موجود است كه به دست پيامبر خاتم (ص) به بشريّت ارائه شده است. با تحقّق وصايت و ولايت و معرفى امام بعد از پيامبر اكرم (ص)، دين خدا كامل و نعمت خدا تمام شد: «الْيَوْمَأَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَ رَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلامَ دِيناً؛[٢] امروز دين شما را برايتان كامل و نعمت خود را بر شما تمام گردانيدم و اسلام را براى شما [به عنوان‌] آيينى برگزيدم»

بنابراين خشنودى خداوند از مردم، هنگامى است كه آموزه‌هاى شريعت خاتم را كه با نگهبانى و حفاظت امامان معصوم (ع) به اوج كمال خود مى‌رسد، اجرا كنند. اين آموزه‌ها را در خلال منابع استنباط احكام مى‌توان يافت؛ يعنى در قرآن، سنّت، عقل و اجماع كه فتواى فقها مبتنى بر آن است. حال اگر كسى خود مجتهد و كارشناس نيست، بايد به مجتهد و كارشناس مراجعه و از او تقليد كند؛ يعنى آنچه را در رساله‌هاى عمليّه مراجع آمده‌