در خصوصيات قيام و حكومت امام زمان (عج)، هيچ ويژگى به اندازه (عدالت و قسط) روشنى و نما ندارد. آن قدر كه در روايات بر ويژگى عدالت‌گسترى امام (ع) تأكيد شده، برساير مسائل چنين ابرامى نرفته است و اين، نشان از برجستگى اين مهم در سازمان مدينه فاضله اسلامى در دوران ظهور دارد.

ده‌ها و بلكه صدها روايت در كتاب‌هاى مختلف روايى، به‌ويژه، در كتاب «منتخب الأثر» و «كمال‌الدّين»، درباره عدالت‌گسترى آن حضرت وارد شده است. در بسيارى از اين روايات، از آن امام همام (ع)، به عنوان مظهر و تجلّى كامل عدالت، ياد شده است. نام (عدل) كه بر ايشان نهاده‌اند در واقع ترجمان كامل رسالت ايشان است.

صاحب «مكيال المكارم»، در اثر شريف خود، در اين‌باره چنين مى‌نويسد:

«عدل، آشكارترين صفات نيك آن امام است. براى همين [آن بزرگوار] در دعاى شبهاى رمضان، (عدل) ناميده شده است:

«اللّهمّ و صلّ على ولى امرك القائم المؤمّل و العدل المنتظَر؛

خداوندا به ولى امر خود كه قيام كننده و ... و عدل مورد انتظار همه است درود فرست.»[١]

و در جاى ديگر، همين عنوان را به گونه‌اى ديگر مى‌يابيم:

«اوّل العدل و اخره؛[٢]

«السلام على القائم المنتظر و العدل المشتهر ...؛[٣]

در مدينه فاضله اسلامى و در بستر ظهور آن منجى نيز، همه‌جا سخن از عدالت و قسط است. سخن از لبريز شدن زمين از عدل و داد است. دامنه عدالت او، تا اقصانقاط منازل و زواياى ناپيداى جامعه گسترده است، حتّى عدالت و دادگرى همچون گرما و سرما در درون خانه‌هاى مردمان نفوذ مى‌كند و مأمن و مسكن وجود آنان را سامان مى‌بخشد.[٤] و در روايات ظهور، عدالت، چنان عطش برانگيز و سيرى ناپذير و فراموش‌ناشدنى ترسيم گرديده است كه انسان را در اين گمان مى‌افكند كه اصولًا، جهان براى رسيدن به اين نقطه و فرجام، باقى مانده است و برنامه و تنظيم متعمّدانه الهى بر اين است كه آخرين سطور تاريخ، با برگ‌هاى دادخواهى به انجام رسد و خداوند چنان بر اين مهم تأكيد دارد كه اگر حتّى يك روز از عمر دنيا باقى مانده باشد، او آن را چنان طولانى خواهد كرد[٥] تا آن رؤياى موعود مردمان از راه رسد و درخت عدالت را بر ضمير آگاه‌