در انديشه مهدوى مباحث متعدّد و متفاوتى مطرح مى‌شود. يكى از مهم‌ترين آنها، مسئله دولت مهدوى است كه دامنه گسترده‌اى هم دارد و به همين جهت تعبيرهاى مختلفى از اين دولت در ادبيات دينى (به خصوص ادبيات شيعى) شده است. هر كدام از اين تعبيرها به جنبه‌اى از جنبه‌هاى متعدّد حكومت مهدوى اشاره دارد.

برخى از تعبيرهايى كه در روايات در مورد دولت و حكومت امام مهدى (ع) آمده، به شرح زير است:

١. دولت جهانى كه اشاره به قلمرو حكومت دارد؛

٢. دولت عدالت كه اشاره به بسط عدالت در زمان حاكميت اين دولت دارد؛

٣. دولت كريمه كه اشاره به محوريّت كرامت انسان در اين دولت دارد و به طور مشخّص بيان شده كه كرامت مدارى، يعنى عزّت اسلام و مسلمانان از يك سو و ذلّت، نفاق و منافقان از سوى ديگر؛

٤. دولت صالحان كه اشاره به صالح بودن زمامداران آن است؛

٥. دولت حق كه اشاره به حق‌مدارى اين دولت و نتيجه آن، يعنى بسط حق و رفع باطل است؛

٦. دولت مستضعفان كه اشاره به حاكميت يافتن كسانى دارد كه از سوى صاحبان زر و زور و تزوير به استضعاف كشيده شده‌اند؛

٧. دولت امنّيت كه اشاره به امنّيت فراگير در آن دولت است؛ امنّيتى كه هم اجتماعى است و هم ايمانى؛

٨. دولت رفاه كه اشاره به فراگيرى رفاه در پهنه زمين است و ...

يكى ديگر از تعبيرهايى كه از دولت مهدوى شده، ولى كمتر مورد توجّه قرار گرفته، تعبير آخرين دولت است. در اين نوشتار برآنيم تا در اين باره سخن بگوييم. در اين بحث سه مسئله مطرح خواهد شد؛ يكى اينكه منشأ اين تعبير چيست؟ ديگرى اينكه معنى آخرين دولت چيست؟ و سوم اينكه علّت آخر بودن دولت مهدوى كدام است؟

منشأ تعبيرآخرين دولت‌

اين تعبير در كلمات نورانى معصومان (ع) وجود دارد. امام باقر (ع) مى‌فرمايند:

«دولت ما آخرين دولت است.»

سپس در پايان كلام خويش مى‌فرمايند:

و هو قول‌الله عزّوجلّ: «وَالْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ»[١]

واين همان سخن خداوند است كه مى‌فرمايد: «عاقبت از آن پرهيزكاران است.»[٢]

همچنين روايت شده كه امام صادق (ع) در بسيارى از اوقات اين شعر را زمزمه مى‌كردند كه: