ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ١٢٦
و همچنين دستورهاى ولى فقيه را اجرا كند. اين امر، همراه ايمان به مبدأ و معاد و سفراى الهى، رضايت خداوند را به وجود مىآورد:
«وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَ الْأَنْصارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ؛[١] و پيشگامان نخستين از مهاجران و انصار و كسانى كه با نيكوكارى از آنان پيروى كردند، خدا از ايشان خشنود و آنان [نيز] از او خشنودند.»
بنابراين، خداوند از بندهاى راضى است كه داراى ايمان و عمل صالح باشد- عمل صالحى كه محصول ايمان است- عمل صالح، در اطاعت از خدا و پيامبر و امامان و علما تحقّق مىيابد. هركس چنين باشد مورد رضا و خشنودى امام زمان (ع) است. تشخيص اين مطلب امرى بس آسان است؛ هرچه التزام عملى فرد به احكام اسلام بيشتر باشد، قرآن را بخواند، بفهمد و عمل كند و به مسجد و محافل دينى بيشتر رفت و آمد داشته باشد، با افراد مذهبى و علماى دينى بيشتر محشور باشد، بيشتر مورد عنايت و خشنودى امام زمان (ع) است.
بهرهورى از وجود امام عصر (ع)
پرسش: راه افزايش عشق به امام زمان (ع) و ارتباط با آن حضرت چيست؟
پاسخ:
١. كسب معرفت
ساختار فطرت انسان طورى است كه زيبايى و كمال و فضيلت را دوست مىدارد و مصاديق اين زيبايى و كمال را هر جا بيابد، به آن عشق مىورزد. امام زمان (ع) حجّت زنده خداوند در ميان انسانها و كاملترين و زيباترين و با فضيلتترين مخلوقات است. او فردى از سلسله جانشينان و اوصياى الهى است كه خليفه پيامبر (ص) و يازده امام معصوم و «بقيّةالله» بر زمين است. او عصاره همه كرامتها و ارزشهاى انسانى و ترجمان و آينه تمام نماى خليفةالله بر روى زمين است كه عالىترين شاخصهاى فطرت الهى انسانى و آينه اسما و صفات جميل مطلق يعنى خداى تعالى است.
انسانى كه در تكاپوى يافتن مظهر جمال الهى و عشق ورزيدن به اوست، بايد تلاش كند كه او را بشناسد و با اين معرفت، مظهر جميل مطلق را بيابد. معرفت او كافى است كه انسان را شيداى او كند و اين مقتضاى فطرت انسان است. شايد رمز تأكيدهاى فراوان اسلام بر لزوم و ضرورت شناخت امام، همين باشد. از همين روست كه عدم اين معرفت را گمراهى در دين معرفى مىكند، همين باشد: «... اللّهمّ عرّفنى حجّتك، فانّك ان لم تعرّفنى حجّتك، ضللت عن دينى؛ خدايا! حجّت خود را به من بشناسان؛ زيرا اگر حجّتت را به من نشناسانى از دينم گمراه مىشوم.»
البتّه اين معرفت هر چه عميقتر، دقيقتر و همه جانبهتر باشد، آثار بيشترى دارد. در فرهنگ و معارف شيعى، امام تنها يك هدايتگر و راهنما نيست كه ارائه طريق كند و به بندگان خدا آدرس مقصد را بدهد؛ بلكه انسانهاى مستعد را به سر منزل مقصود مىرساند. به عبارت ديگر، هدايت امام تنها از نوع «ارائه طريق» نيست؛ بلكه از نوع «ايصال الى المطلوب» نيز هست. اين است مفهوم «هدايت به امر» كه در قرآن مطرح شده است:
«وَجَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا لَمَّا صَبَرُوا وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ؛[٢] و چون شكيبايى كردند و به آيات ما يقين داشتند، برخى از آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما [مردم را] هدايت مىكردند.»
افزايش ارتباط
دومين گام لازم براى ايجاد محبّت و بهرهورى بيشتر از خورشيد وجود امام، افزايش ارتباط است. اين مهم، با دعاى مستمر براى سلامت و تعجيل در ظهور او، صدقه دادن از طرف او، در انتظار فرج بودن، توسّل به او، پرهيز از گناه و انجام فرايض و مستحبّات، اظهار ارادت و محبّت و مودّت است كه قرآن كريم آن را مزد رسالت نبىاكرم (ص) قرار داده است: «قُلْلا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى؛[٣] بگو به ازاى آن [رسالت] پاداشى از شما خواستار نيستم، مگر دوستى در باره خويشاوندان.»
در «كافى» حديثى از امام باقر (ع) نقل شده است كه مراد از «قربى» در آيه، امامان معصوم (ع) هستند.[٤]
افزون بر آنچه گذشت، خواندن دعاها و زيارتنامهها و صلواتهاى مأثور كه درباره حضرت وارد شده، همچون زيارت مخصوص عصر جمعه، همچنين خواندن نماز مخصوص امام زمان (ع) در مسجد مقدّس جمكران و ساير اماكن، از مواردى است كه در افزايش رابطه قلبى با آن مصلح جهانى مؤثّر است.
پىنوشتها:
[١]. پيام قران، ج ٩، صص ٤٤١- ٤٥٠.
[٢]. سوره مائده (٥)، آيه ٣.
[٣]. سوره توبه (٩)، آيه ١٠٠.
[٤]. كافى، ج ١، ص ٣٣٧.
[٥]. سوره شورى (٤٢)، آيه ٢٣.
[٦]. سيّد محمّد طباطبايى، الميزان فى تفسير القرآن، ج ١٨، ص ٥١.