ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٨ - امان زمين و امنيت زمينيان
در قبل از ظهور امام عصر (ع) تعدادشان بسيار اندك است و ما در سايه اين حكومت عدل الهى- كه ابعاد حكومتىاش گستره فرهنگى، سياسى و اقتصادى است- اين انسانهاى تربيت شده مؤمن واقعى را مىبينيم و امنّيت فردى آنجا ميسّر مىشود. در بحث امنّيت اجتماعى و حكومتى، قرآن در سوره «نحل»، مثال جالبى را از از يك قريه مىزند:
«وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً مُطْمَئِنَّةً يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ بِما كانُوا يَصْنَعُونَ[١]؛ خدا قريهاى را مثل مىزند كه امن و آرام بود، روزى مردمش به فراوانى از هر جا مىرسيد، امّا كفران نعمت خدا كردند و خدا به كيفر اعمالشان به گرسنگى و وحشت مبتلايشان ساخت.»
اگر كشورى امنّيت داشته باشد، انسانها اطمينان خاطر پيدا مىكنند، مهاجرت نمىكنند، در كشورشان مىمانند و سرمايهگذارى مىكنند. مهاجرت و فرار مغزها نشان دهنده ناامنى است و به اين دليل اگر امنّيت باشد، آن اطمينان مطمّئناً هست.
اگر امنّيت و اطمينان باشد، رزق و روزى و رفاه اقتصادى حاصل مىشود. اين هم بهدلايل زيادى در قبل از حكومت امامزمان (ع) چنانكه بايد و شايد محقّق نمىشود.
ناگفته نماند كه اين تعبير كه در بيش از سيصد روايت اسلامى درباره امام زمان (ع) آمده است كه:
«يملأ الله الأرض به قسطاً و عدلًا كما ملئت ظلماً و جوراً»
در زمان حكومت امام زمان (ع) عدل و قسط مىآيد؛ ظلم و جور از بين مىرود. فكر نكنيد كه عدل و قسط مترادفند و ظلم وجور هم مترادفند. عدل يعنى اينكه انسان هر چيزى را در جاى خود بگذارد اين مفهوم به زمينههاى فردى بيشتر تكيه دارد و قسط يك عدالت اجتماعى است.
اگر انسانها تربيت شده نباشند و در سطوح متعدّد مديريت يك حكومت قرار بگيرند، انسان تربيت نشده نا امن و اسير دست شهوات و هواهاى نفسانى نمىتواند عدالت اجتماعى را برقرار بكند. بايد مدير، مدير درستى باشد تا قسط ايجاد كند و از آن طرف حكومت اگر ابزارهاى امنّيت اقتصادى، سياسى و اجتماعى را فراهم كند، آن آدمها تربيت مىشوند؛ يعنى به هم ارتباط دارند، اين حاكمان عادل و آن عدالت اجتماعى زمينهساز اين تربيت است.
پيش از زمان حكومت امام زمان (ع) ما ابتدا مىتوانيم با يك كودتا، با يك درگيرى با هيئت حاكمه قبل، جابرانى را از بين ببريم؛ ولى اگر انسانها تربيت نشوند، هرچند ممكن است در كوتاه مدّت نظام قسطى را ايجاد بكنيم؛ امّا چون انسانها تربيت نشدهاند، عادل نيستند و سازندگى در امور را ندارند، جامعه دوباره تبديل مىشود به همان جامعه قبلى. اگر بخواهد حكومتى در معناى وسيعش كار امنّيتى بكند، بايد هم روى عدل كار بكند و هم روى قسط، هم كار فرهنگى، تربيتى، اخلاقى روى تكتك انسانها بشود و انسان سالم رشد يافته باآرامش روان در بسترهاى خانوادگى، مدرسه يا جاهاى ديگر تربيت بشود هم اينكه حكومت، حكومتى باشد كه عدالت اجتماعى را در ابعاد مديريتى اجتماعىاش انجام بدهد.
در زمان حكومت امام زمان (ع) است كه قسط و عدل برقرار مىشود. در پايان اين آيه بسيار معروف درباره امام زمان (ع) را يادآور مىشويم كه آيهاى كه آنچنان روشن است كه در تمام تفاسير گفتهاند راهى جز اينكه اين آيه را تأويل نه، حتّى تطبيق بدهيم به زمان امام زمان (ع) ندارد: «وَعَدَاللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ؛ خدا به كسانى از شما كه ايمان آوردهاند و كارهاى شايسته كردهاند وعده داده كه: «لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْفِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ؛ در روى زمين جانشين ديگرانشان كند، همچنان كه مردمى را كه پيش از آنها بودند، جانشين ديگران كرد. «وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى لَهُمْ؛ و دينشان را- كه خود برايشان پسنديده است- استوار سازد. «وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً؛