به فرمان او تمامى پنجره‌هايى كه رو به خيابان‌ها هستند، بسته مى‌شوند. زيرا اين مسئله موجب ايجاد فساد عمومى مى‌شود و نبايد تا انتهاى خانه‌ها توسط عموم مردم در خيابان‌ها ديده شود.

بالكن‌هايى كه در كوچه‌ها و خيابان‌ها قرار دارند و قسمتى از راه‌هاى عمومى را گرفته‌اند، خراب مى‌شوند. بالكن‌ها و پنجره‌ها بايد به سوى حياط خانه‌ها باز شوند نه بيرون از خانه؛ زيرا معابر عمومى مربوط به عابران است و حقّ آنان مقدّم بر ديگران خواهد بود.

ناودان‌هايى كه آب برف و باران را به سوى زمين هدايت مى‌كنند بايد به سمت داخل خانه‌ها باشند تا معابر عمومى دچار مشكل نشوند و عبور و مرور شهروندان سخت نشود. آب باران و برف هر خانواده‌اى بايد در خانه خود آنها ريخته شود. چاه‌هاى فاضلاب نبايد در راه‌ها و معابر عمومى بنا شوند و مردم بايد با هم‌زيستى و محبّت و درك متقابل در كنار يكديگر زندگى كنند. قانون و نظم در سطح شهرها حاكم مى‌شود. آن حضرت، فرمان مى‌دهد كه سواره‌ها در ميانه جادّه‌ها و خيابان‌ها حركت كنند و پياده‌ها در كنار جادّه‌ها؛ ولى اگر سواره‌اى از كنار جاده حركت كرد و با مردى تصادف كرد، ديه‌اش به عهده اوست.

حتّى مساجدى كه بر سر راه‌هاى عمومى ساخته شده است خراب مى‌شود و در جاى ديگرى از نو بنا مى‌گردد تا هيچ‌گونه حقّ شخصى يا ملّى نابود نگردد. خيابان‌ها و جادّه‌هاى عمومى عريض و پهناور مى شوند و حتّى پيش‌گويى شده است كه تا شصت ذراع به وسعت آنها افزوده مى‌شود تا وقت شهروندان در ترافيك‌هاى وقت‌گير ضايع نشده و روح و روان آنها به علّت سر و صداهاى سرسام‌آور و آلودگى صوتى و هوايى فرسوده نشود[١]. حضرت به فرمانداران خود دستور مى‌دهد كه با مردم به عدالت رفتار كنند و حقّ شهروندان را ادا نمايند.[٢] چشمان مردم روشن مى‌شود و خشنود مى‌گردند وقتى پاداش صبر خود را از خداوند مى‌گيرند.[٣]

براى ديدن چنين روزى و نفس كشيدن در چنان فضايى و براى ظهور همه خوبى‌ها، نيكى‌ها و زيبايى‌ها، لحظه‌ها را مى‌شماريم و شمع‌ها را روشن كرده و به انتظار او مى‌نشينيم. باشد كه چشم‌هايمان به ديدارش روشن شود و دل‌هايمان آرام گيرد. ان‌شاءالله‌

پى‌نوشت‌ها:

[١]. الصّراط المستقيم، ج ٢، ص ٢٣٧.

[٢]. كمال‌الدّين، شيخ صدوق، ص ٦٥٢.

[٣]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٧٢.

[٤]. اعلام‌الورى، طبرسى، ص ٤٣٥.

[٥]. كمال‌الدّين، ص ٦٧٥؛ الكافى، ج ١، ص ٢٥.

[٦]. در بعضى روايات «اخلاق» است و در برخى «احلام». شايد اين تفاوت به دليل تصحيف است و در هر صورت قابل تفسير است.

[٧]. اين روايت با تعابير گوناگون در كتب روايى آورده شده است. البتّه از نظر مضمون تفاوتى با هم ندارند ولى در لفظ متفاوت هستند. در بصائرالدرجات «يجمع به عقولهم و اكمل به احلامهم»، آورده شده و در كمال‌الدّين و الكافى «مجمع بها عقولهمو كملت بها احلامهم» و در الخرائج و الجرائح راوندى به جاى احلامهم. «اخلاقهم» آورده شده است. از آنجا كه سلسله سند روايت صندوق و كلينى و آنچه در الخرائج مى‌خوانيم يكى است مسلماً در اين كلمه تصحيف صورت گرفت.

[٨]. شرح الاخبار، قاضى نعمان، ج ٣، ص ٣٥٧.

[٩]. الامالى، شيخ طوسى، ص ٣٨٢.

[١٠]. الغيبة، نعمانى، ص ٢٧٥.

[١١]. همان، باب ١٣، ص ٣٠.

[١٢]. بحار، ٥٢، ص ٣١٩.

[١٣]. منتخب‌الاثر، ص ٤٧٤.

[١٤]. بحار، ج ٥٢، ص ٣٧٢.

[١٥]. الغيبة، نعمانى، باب ٢١، ج ٢، بحار، ج ٥٢، ص ٣٧٢.

[١٦]. اعلام الورى، ص ٤٣٥.

[١٧]. روضه كافى، كلينى، ٣٤١ (در اين روايت قدرت شنوايى و بينايى مستقيماً به خدا نسبت داده شده تا كرامت و خرق عادت محسوب شود بنابراين مى‌توان به امور ارتباطى ظاهرى تعبير كرد).

[١٨]. الغيبه، نعمانى، ص ٣٣٩.

[١٩]. بحار، ج ٥٢، ص ٣٤٥؛ حق‌اليقين، شبرّ، ص ٢٢٩.

[٢٠]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٤٥.

[٢١]. همان، ص ٣١٦.

[٢٢]. عقدالدرر، ص ٢٠٢.

[٢٣]. الغيبه، نعمانى، ج ١، باب ١٧.

[٢٤]. بحارالانوار، ج ٥٤، ص ٣٧٥. در اين روايت با واژه «مزامله» از يكدلى و يگانگى مسلمانان سخن گفته شده است.

[٢٥]. علل الشرايع، شيخ صدوق، ج ١، ص ٩١.

[٢٦]. الغيبة نعمانى، باب ٢١، ح ٣.

[٢٧]. كمال‌الدّين، ص ٦٥٢.

[٢٨]. عقدالدّرر، ص ٢٨٣.

[٢٩]. همان، ص ٢١١.

[٣٠]. همان، ص ١٩٨.

[٣١]. الزام‌الناصب، ج ٢، ص ٣٠٧.

[٣٢]. همان، ص ٢١١.

[٣٣]. الارشاد، ص ٣٦٥.

[٣٤]. مسند، احمد بن حنبل ٧، ج ٣، ص ٣٧؛ الدرالمنثور، جلال‌الدّين سيوطى، ج ٦، ص ٥٧.

[٣٥]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٥.

[٣٦]. عقدالدّرر، ص ٢٠٠.

[٣٧]. صدر، سيدمحمّد، تاريخ ما بعدالظهور، ص ٧٢٢ و ١٠٢. (اين حديث با تعابير ديگرى نيز آورده شده است).

[٣٨]. الغيبه، شيخ طوسى، ص ٢٨١.

[٣٩]. قرب الاسناد، الحميرى القمى، ص ٤٢.

[٤٠]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣٣٣.

[٤١]. دو ساختمان مشهور نزديك حيره كه از توابع كوفه است.

[٤٢]. الغيبه، شيخ طوسى، ص ٢٨١.

[٤٣]. المستدرك على‌الصحيحين، ج ٤، ص ٥٥٧.

[٤٤]. بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٣١٩.

[٤٥]. عقدالدرر، ص ٢٠٦.

[٤٦]. ازاول جمادى‌الثانى تا دهم ماه رجب.

[٤٧]. عقدالدّرر، ص ٢١١.

[٤٨]. الزام‌الناصب، ج ٢، ص ١٥٩.

[٤٩]. همان.

[٥٠]. الغيبة، شيخ طوسى، ص ٤٧٥، ص ٤٩٨؛ الارشاد، شيخ مفيد، ص ٣٦٥.

[٥١]. تهذيب الاحكام، شيخ طوسى، ج ١٠، ص ٣١٤.

[٥٢]. منتخب الاثر، ص ٤٧٣.