ده رساله محقق بزرگ فيض كاشانى - فيض كاشانى - الصفحة ٨٥ - متن رساله زاد السالك

يازدهم: تدارك نمودن هر چه از مذكورات فوت شده باشد وقتى كه متنبه شده باشد مهما امكن.

دوازدهم: اخلاق مذمومه مثل كبر و بخل و حسد و نحو آن را از خود سلب كردن‌ به رياضت و مضّادت و اخلاق پسنديده مثل حسن خلق و سخا و صبر و غير آن بر خود بستن تا ملكه شود.

سيزدهم: ترك منهيات جمله، و اگر بر سبيل ندرت معصيتى واقع شود، زود به استغفار و توبه و انابت تدارك نمايد تا محبوب حق باشد «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ»[١].

چهاردهم: ترك شبهات‌ كه موجب وقوع در محرماتست و گفته‌اند «هر كه ادبى را ترك كند از سنتى محروم مى‌شود و هر كه سنتى را ترك كند از فريضه محروم مى‌شود».

پانزدهم: در مالا يعنى خوض نكردن‌ كه موجب قسوت و خسرانست و فى الحديث «من طلب ما لا يعنيه فانه ما يعنيه» و اگر از روى غفلت صادر شود، بعد از تنبيه، تدارك نمايد به استغفار و انابت‌ «إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ وَ إِخْوانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الغَيِّ ثُمَّ لا يُقْصِرُونَ»[٢].

و تا ترك مجالست بطالين و مغتابين و آنهايى كه سخنان پراكنده گويند و روز مى‌گذرانند نكند، از مالا يعنى خلاص نشود، چه، هيچ چيز مثل اين نيست در ايجاب قسوت و غفلت و تضييع وقت.

شانزدهم: كم خوردن و كم خفتن و كم گفتن‌ را شعار خود ساختن كه‌

[١] - البقرة/ ٢٢٢.

[٢] - اعراف/ ٢٠١.