عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤٥ - خدا و گنهكاران پشيمان

پس بگو گفتت خداى دلخراش‌

گر تو را عارست از ما عار باش‌

ما نداريم از تو عار و ننگ نيز

نيست ما را با تو خشم و جنگ تيز

گر نمى‌خواهى تو ما را گو مخواه‌

ما تو را خواهيم با صد عز وجاه‌

روزيم را گر نخواهى من دهم‌

روزيت از سفره فضل و كرم‌

گر ندارى منت روزى زمن‌

من تو را روزى رسانم بى‌منن‌

فيض من عام است و فضل من عميم‌

لطف من بى‌انتها جودم قديم‌

خلق طفلانند و باشد فيض او

دايه‌اى بس مهربان و نيك خو

كودكان گاهى به خشم و گه بناز

از دهان پستان بيندازند باز

دايه پستانشان گذارد بر دهن‌

هين مكن ناز اى انيس جان من‌

سر بگرداند دهن برهم نهد

دايه بوسه بر لبانش مى‌دهد

چون كه موسى بازگشت از كوه طور

طور لخابل قلزم زخار نور

گفت كافر با كليم اندر اياب‌

گو پيامم را اگر دارى جواب‌

گفت موسى آنچه حق فرموده بود

زنگ كفر از خاطر كافر زدود

جان او آيينه پر زنگ بود

آن جوابش صيقل خوشرنگ بود

بود گمراهى زره افتاده بس‌

آن جوابش بود آواز جرس‌

جان او آن شام يلدا دان جواب‌

مطلع خورشيد و نور آفتاب‌

سر به زير افكند لختى شرمگين‌

آستين بر چشم و چشمش بر زمين‌

سر برآورد آنگهى با چشم تر

با لب خشك و درون پر شرر

گفت با موسى كه جانم سوختى‌

آتش اندر جان من افروختى‌

من چه گفتم اى كه روى من سياه‌

وا حيا آه اى خدا واخجلتاه‌

موسيا ايمان بر من عرضه كن‌

كودكم من بر دهانم نه سخن‌

موسيا ايمان مرا برياد ده‌

اى خدا پس جان من بر باد ده‌