عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣٥ - ٨ - ياد خدا

رسول خدا ٦ از گروهى از اصحابش سؤال كرد: كيستيد؟ گفتند: مردمى مؤمن، فرمود: علامت ايمان شما چيست؟ گفتند: صبر به هنگام بلاء، شكر به وقت خوشى، رضا به هنگام قضاى الهى، فرمود: به پروردگار كعبه قسم! مؤمنيد.

٧- موانع لذت مناجات‌

فى أخبار داود ٧ ما لأوليائى والهم بالدنيا إن الهم يذهب حلاوة مناجاتى من قلوبهم، يا داود إن محبتى من أوليائى أن يكونوا روحانيين لا يغتمون‌[١].

اى داود! اولياى من وغصه دنيا براى چه؟ غصه دنيا شيرينى مناجاتم را از دل آنان مى‌برد، اى داود! عشق من به اوليائم به خاطر اين است كه آنان اهل معنى هستند و غصه برنامه‌هاى ظاهرى در آنان راه ندارد.

٨- ياد خدا

عن أبى عبدالله ٧ قال: من أشد ما فرض الله على خلقه ذكر الله كثيرا ثم قال:

لا أعنى سبحان الله والحمد لله ولا إله إلا الله والله أكبر وإن كان منه ولكن ذكر الله عند ما أحل وحرم فإن كان طاعة عمل بها وإن كان معصية تركها[٢].

امام صادق ٧ فرمود: از برنامه‌هايى كه سخت به خلق خدا واجب شده زياد ياد او كردن است، سپس فرمود: منظورم زياد گفتن سبحان الله، والحمد لله، ولا اله الا الله والله اكبر نيست گرچه آن هم ياد خداست ولى ياد او در برابر

[١] -مسكن الفؤاد: ٨٥، الباب الثالث فى الرضا؛ بحار الأنوار: ٧٩/ ١٢٥، باب ١٨، حديث ٢٦.

[٢] -الكافى: ١/ ٨٠، باب اجتناب المحارم، حديث ٤؛ عدة الداعى: ٣٠٢، فصل فى خواص.