عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٨ - اميد در روايات

وانسيتها حافظيه يا داود اسمع منى ما اقول، والحق اقول من أتانى بحسنة واحدة ادخلته الجنة قال داود: يا رب وما هذه الحسنة؟ قال من فرج عن عبد مسلم فقال داود: الهى بذالك لاينبغى لمن عرفك ان ينقطع رجاء منك.

جملاتى در زبور داود خواندم، قسمتى از آن را از ياد بردم و جملاتى از آن را به ياد دارم، آنچه به ياد دارم اين است: هركس به من وارد شود در حالى كه علاقه‌مند به من است او را به بهشت مى‌برم، اى داود! كلامم را بشنو كه حق است كسى كه بر من وارد شود و از گناهانى كه كرده خجالت زده است او را ببخشم و گناهانش را از ياد محافظانش ببرم. اى داود! از من بشنو كه قول من حق است، هركس با يك خوبى بر من وارد گردد، او را به بهشت مى‌برم، داود گفت: اين خوبى و حسنه چيست؟ فرمود: گره‌اى از كار بنده مسلمانى گشوده باشد، داود گفت: پروردگار من به همين عنايات تو است كه هركس تو را شناخت سزاوار نيست اميدش از تو قطع گردد!![١]

عن أبى بصير قال: سمعت أبا جعفر ٧ يقول: إذا دخل أهل الجنة الجنة بأعمالهم فأين عتقاء الله من النار.

ابى‌بصير مى‌گويد: از امام باقر ٧ شنيدم كه مى‌فرمود: زمانى كه اهل بهشت به خاطر اعمالشان وارد بهشت شوند، پس آزادشدگان خدا از آتش جهنم كجايند؟

إن الله أوحى إلى نبيه ٧ إنى أجعل حساب أمتك إليك فقال: لا يا رب أنت أرحم بهم منى فقال: إذن لا أخزيك فيهم‌[٢].

[١] -وسائل الشيعة: ١٦/ ٦٢، باب ٨٣- وجوب الندم على الذنوب، حديث ٢١٧٩٨؛ الأمالى، شيخ طوسى: ١٠٦، المجلس الرابع.

[٢] -محجة البيضاء: ٧/ ٢٥٩.