عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٥٠ - حكمتهايى از نهج البلاغه

تخلفه لأحد رجلين: إما رجل عمل فيه بطاعة الله فسعد بما شقيت به وإما رجل عمل فيه بمعصية الله فتشقى بما جمعت له فكنت عونا له على معصيته وليس أحد هذين حقيقا أن تؤثره على نفسك.

امام به فرزندش حضرت مجتبى فرمود: چيزى از مال دنيا براى بعد از خود مگذار؛ زيرا آنچه پس از تو مى‌ماند نصيب يكى از دو نفر است: يا وارثى است كه ثروت ارث برده را در راه خدا به كار مى‌برد، در اين صورت او به وسيله چيزى كه تو بدان بدبخت شده‌اى خوشبخت شده و يا وارثى است كه با مال تو به ميدان معصيت دويده و دچار هواى نفس گشته و به سيه‌روزى مبتلا شده است، در اين صورت تو با گذاردن مال براى او به شقاوت و بدبختى‌اش كمك كردى!! اين را بدان كه هيچ‌يك از اين دو وارث، سزاوار اين نيستند كه آنان را بر خود مقدم بدارى.

چه بهتر كه وارث به خدا سپرده شود و خود انسان از مالى كه به دست آورده براى آباد كردن قيامتش بهره بگيرد.

حكمت ٤٢١: قال ٧: إن أعظم الحسرات يوم القيامة حسرة رجل كسب مالا فى غير طاعة الله فورثه رجل فأنفقه فى طاعة الله سبحانه فدخل به الجنة ودخل الأول به النار.

بزرگ‌ترين اندوه‌ها در قيامت، اندوه مردى است كه از راه حرام كسب دارايى كرده و آن را مردى به ارث برد كه در طاعت و بندگى خدا خرج كند، اندوه براى اين كه به خاطر كسب حرام بايد به عذاب رود و حسرت براى اين كه مى‌بيند وارثش براى انفاق مال در راه خدا به بهشت مى‌رود!!

راستى عجب است، آنجا كه وارث انسان از مال حلال آدمى ارث ببرد انسان‌