عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤١ - حمد و سپاس الهى

رحيمى كه بساتين قلوب مقربان درگاه را به دستيارى‌

«قلب المؤمن بين إصبعين من أصابع الرحمن»[١]

به اشجار [ألا بذكر الله تطمئن القلوب‌][٢] مخضر وريان نمود.

غفورى كه از گلزار [لا تقنطوا من رحمة الله‌][٣] گل‌هاى [إن الله يغفر الذنوب‌ جميعا][٤] رويانيد.

مهربانى كه در بهارستان [لا تيأسوا من روح الله‌][٥] زواهر [يبدل الله سيئاتهم‌ حسنات‌][٦] برويانده.

بى‌مانندى كه ادراك از سياحت بيداى معرفتش‌

«ما عرفناك حق معرفتك»

گويان كه پويندگان دانش به پيمودن صحراى كمالش در وادى [لا علم لنا إلا ما علمتنا][٧] پويان‌

«لا أحصى ثناء عليك أنت كما أثنيت على نفسك».

منعمى كه بلبل زبان و طوطى بيان در شاخسار نعماء و شكرستان آلاء او أبكم‌

[١] -صحيح مسلم: ٤/ ٢٠٤٥ با كمى تغيير.

[٢] -رعد( ١٣): ٢٨.

[٣] -زمر( ٣٩): ٥٣.

[٤] -زمر( ٣٩): ٥٣.

[٥] -يوسف( ١٢): ٨٧.

[٦] -فرقان( ٢٥): ٧٠.

[٧] -بقره( ٢): ٣٢.