عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٦٨ - باب ١ در بيان حالات عارفان
[وصلى الله على محمد إمام المتقين، وقائد الموحدين ومونس المقربين وعلى آله المنتخبين]
و درود و رحمت الهى بر محمد ٦ پيشواى پرهيزكاران و كشاننده اهل توحيد به بهشت و همنشين بندگان مقرب حضرت محبوب و بر آل او كه زبده كائنات و برگزيدگان حقند.
الهى! اى اميد درماندگان! اى ياور بيچارگان! اى تكيهگاه از راه ماندگان! اى سرمايه افتادگان! باز هم به پيشگاهت عرضه مىدارم: دستم تهى است، پروندهام خالى است، دلم سياه و مويم سپيد است، اميدم از همه چيز بريده و تنها دل به تو بستهام، از غم دنيا فارغم كن، از ملالت و كسالت نجاتم ده، مرگم را شهادت در راهت مقرر فرما و در دنيا و آخرت دستم را از دامن لطف و رحمتت كوتاه مگردان.
|
روى بنما به ما مكن مستور |
اى به هفت آسمان چو مه مشهور |
|
|
ما يكى جمع عاشقان زهوس |
آمديم از سفر زراهى دور |
|
|
اى كه در عين جان خود دارى |
آمديم از سفر زراهى دور |
|
|
سر فرو كن زبام و خوش بنگر |
جانب جمع عاشقى رنجور |
|
|
ساقى عارفان شرابى ده |
كان نه از خم بود نه از انگور |
|
|
زان شرابى كه بوى جوشش او |
مردگان را كشد برون از گور[١] |
|
باب ١ در بيان حالات عارفان
[١] -شمس تبريزى.