قصه در قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٠٦ - به سوى مطلع شمس

بطلميوس مرزهاى ميان هند و ايران را مشخص كرده است؛ به‌گونه‌اى كه بخش شرقى «سيستان» را جزو هند شمرده است. ارّيان «Arrian» مى‌گويد: گيدروسيايى‌ها در جلگه‌هايى سكونت داشتند كه از سيستان به سمت غرب كشيده شده بود، و همه اين وادى، گيدروسيا (گدروزيا) «Gadrosia» ناميده مى‌شد. مولانا ابوالكلام آزاد نيز اين منطقه را به همين نام مى‌داند.

از قبايل گيدروسيا، گروه‌هايى ابتدايى، به‌نام اشيوفاكوى، منشعب مى‌شوند.

اين گروه‌ها در مناطق صحرايى مشرف بر اقيانوس هند زندگى مى‌كنند و از شكارچيان قديمى به شمار مى‌آيند. قبايل «ماد» و برخى ديگر از قبايل كنونى جانشين آنانند.

صحراهاى غرب هند در گذشته‌هاى دور، با نام گيدروسيا (مكران و سيستان وبلوچستان) شناخته مى‌شد و به ندرت مى‌توان نام «مكيا» را- كه هرودوت آورده است- در كتيبه‌هاى تاريخى اين منطقه يافت.

البته كاربرد اين نام را در طول هفت قرن نخست ميلادى انكار نمى‌كنيم، اما در سال هفدهم هجرى، مطابق با ٦٣٩ ميلادى، مسلمانان اين سرزمين را فتح كردند.

نقل شده است كه مسلمانان به نام «مكيان» (مكران) دست يافتند و اكنون نيز بلوچ‌ها همين نام را به كار مى‌برند.

اين مسئله زمانى روشن‌تر مى‌شود كه بدانيم مولس ورث سيكس «worth sykes Moules» بخش اخير از اين اسم را طبق زبان سانسكريت، «عرانيا» تفسير كرده كه به معناى «سرزمين خشك» است.

«هولدخ» تأكيد مى‌كند كه نام گيدروسيا همان مكران، نام قبيله‌اى از «لس بيله» است. قوم «گيدور» نيز هم‌اكنون گروه كوچكى از ريشه هندى هستند كه بازماندگان آنها از دو هزار نفر تجاوز نمى‌كند.

دانشمندان درباره ريشه نام «بلوچ» و نام‌هاى قبايل و نژادهاى مهم و مادر- كه‌