فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٦٥ - هشتم - آمر و ناهى قدرت بيان و تسلط عملى داشته باشند

قابل توجهى از مؤمنين بترسد، نهى از منكر بر او حرام مى‌باشد؛ اما اگر بر مال خود بترسد يا بترسد كه ضرر مالى متوجه او شود ولى نه به حدّى كه در حرج و تنگنا بيفتد، ظاهراً نهى از منكر بر او حرام نيست؛ و اما اگر به حدّ حرج و تنگنا برسد، بعيد نيست كه نهى از منكر بر او حرام باشد.

٥٧- اگر اقامه فريضه‌اى يا از بين بردن منكرى متوقف بر بذل مال قابل توجهى باشد، پرداخت آن مال واجب نيست؛ هرچند در صورتى كه با بذل آن مال به حرج و تنگى نمى‌افتد، پرداخت آن خوب است؛ ولى اگر با پرداخت آن به حرج و تنگى مى‌افتد، بعيد نيست كه امر به معروف و نهى از منكر جائز نباشد؛ مگر اينكه موضوع معروف و منكر از چيزهايى باشد كه شارع مقدّس به هيچ وجه راضى به تخلف از آنها نيست.

هشتم- آمر و ناهى قدرت بيان و تسلّط عملى داشته باشند:

٥٨- آمر به معروف و ناهى از منكر بايد بتوانند با وعظ و نصيحت شخص گناهكار را از گناه باز دارند، و چنانچه نياز به اعمال قدرت باشد بايد آمر به معروف و ناهى از منكر قدرت غلبه و تسلّط داشته باشند، مثلًا آمر بتواند واجبات مالى را از كسى كه پرداخت نمى‌كند به زور بگيرد و ناهى بتواند به زور مرتكب گناه را از گناه باز دارد.

٥٩- ظاهراً در آمر به معروف و ناهى از منكر عدالت شرط نيست، و نيز شرط نيست كه آمر عامل به آن چيزى باشد كه امر به آن مى‌كند و ناهى تارك آن چيزى باشد كه از آن نهى مى‌كند، پس كسى كه واجبى را ترك مى‌كند يا حرامى را انجام مى‌دهد، اگر داراى شرائط امر به معروف و نهى از منكر باشد، بر او واجب است حتى در مواردى كه خودش تخلف كرده است امر به معروف و نهى از منكر كند، و خودش نيز به آنها عمل نمايد.