می‌آمدند و روز و ساعت و زمان نمازی نبود، مگر آن که متوجهش بودند تا با آنان: نماز برگزار کنند و آنان مؤید به روح القدس بودند و او آنان را خبر می‌داد و تأییدشان می‌کرد... و کمتر از خروس نبوده‌اند که در هنگام نماز‌های واجب بانگ بر می‌آوردند ...[١]

وحید بهبهانی می‌گوید:

... این روایت [صحیح عبد الله بن سنان] و آنچه با آن موافقت دارد، هرچند صحیح تلقی می‌شوند، ولی دربردارنده موضوعاتی هستند که هیچ یک از شیعیان به آن باور ندارند و عقل و قرآن و روایاتی بر فساد آن دلالت می‌کنند.[٢]

وی در جایی دیگر می‌گوید:

گفتار حضرت رسول٦ که ‌فرموده‌اند: «نمتم بوادی الشیطان»، چنین اعلام می‌دارد که شیطان منشأ خواب رفتن آنان شده؛ در حالی که شک و شبهه‌ای وجود ندارد که شیطان جز بر موالیان خود بر مؤمنینی که در این آیه[٣] ذکر شده‌اند، هیچ سلطه‌ای ندارد. پس چگونه بر حضرت رسول٦ تسلط خواهد داشت؟![٤]

بحرانی هم می‌گوید:

همه تعجب از اصحاب ما [علمای امامیه] این است که با وجود اجماعی که بر عدم جواز سهو از پیامبر٦ دارند، به طوری که مخالفتی از آنان در این خصوص ذکر نشده جز از صدوق و استادش ابن ولید _ که بر آنان نیز در این باره خورده گرفته‌اند _ ، ...چگونه این اخبار [قضا شدن نماز صبح پیامبر] را پذیرفته‌ و به مثل چنین حکمی که در آن روایات نقل شده است و با اعتقاداتشان مخالفت دارد، اعتماد کرده‌اند؟![٥]

شیخ انصاری نیز بعد از پرداختن به برخی از روایات وارد شده در این موضوع می‌نویسد:

انصاف این است که در خواب ماندن پیامبر٦ یا یکی از ائمه معصوم: برای نماز واجب، بخصوص مؤکدترین واجبات، کاستی برای آنان است که اخبار گویای کمالاتشان، آن را رد می‌کند ...؛ بلکه عقل عقلا شهادت می‌دهد که سهو در دو رکعت نماز، آسان‌تر است از این که پیامبر از نماز صبح خواب مانده باشد و این که چنین خواب رونده‌ای بیشتر از سهو کننده سزاوار سرزنش است.[٦]

[١]. الحبل المتین فی أحکام الدین، ص١٤٩- ١٥٠.

[٢]. مفتاح الکرامة، ج٩، ص٦٣٥،

[٣]. جواهر الکلام فی شرح شرایع الاسلام، ج١٣، ص٧١.

[٤]. مستمسک العروة الوثقی، ج٧، ص٨٩.

[٥]. رسائل فقیهه، ٣٢٠-٣٢١.

[٦]. مرآة العقول، ج١٥، ص١٢٠.