موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٩٥ - مراقبت سالك در اقوال و افعال نماز

اين مملكت امام قرار دهد و ساير قواى منتشره در جهات مختلفه را مجتمع كند و مأموم قرار دهد و جنود متفرّقه در اقاليم ظاهره و باطنه را، كه به دست قلب مفتوح شده، جمع‌آورى نمايد؛ و ملائكه قاطنين ملكوت نيز بر گرد او مجتمع شوند و بدو اقتدا كنند.

[مراقبت سالك در اقوال و افعال نماز]

و چون سالكْ خود را مقتداى جنود الهيّه از ملائكه و قواى ملكوتيه خود ديد و خود را پيشقدم در اين سلوك الهى و حضور در محضر ربوبى ديد، بايد از صلات خود محافظه و مراقبه نمايد و از آن غفلت و سهو نكند كه وِزر نماز مأمومين به عهده او نماند: «فَاْلمُؤْمِنُ وَحْدَهُ جَماعَة» [١]، و اگر بر اين جماعت محافظه كند، به عدد هر يك از مأمومين فضل صلات او افزون شود؛ و شايد به توفيق الهى بعضى از اسرارِ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ‌، كه به صيغه جمع مذكور است، بر او منكشف شود، و اگر مراقبت و محافظت نكند در اين اقوال و افعال صلاتى، دروغگو شود و در زمره منافقين درآيد؛ و علاوه بر آن‌كه تضييع صلات خود كرده، تضييع صلات ملائكة اللَّه را نموده، چه كه امام ضامن قرائت مأموم است، بلكه حامل وِزر ساير اجزاء و شرايط آن نيز هست.

و طريق اسلم و نزديك‌تر به نجات آن است كه مصلّى خود را در جميع اقوال و افعال تسليم روحانيت رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- يا مقام ولايت مآبى، يا امام عصر- سلام اللَّه عليهما- نمايد و به لسان آنها ثناجويى از حقّ كند، و در افعال نيز به افعال آنها متمسّك شود؛ و خود كه امام ملائكه و جنود الهيّه است مأمومِ مقام رسالت و ولايت شود؛ و طىّ اين سلوك روحانى و عروج به معراج‌

[١] «مؤمن به تنهايى جماعت است». (وسائل الشيعة، ج ٨، ص ٢٩٧، «كتاب الصلاة»، «أبواب صلاة الجماعة»، باب ٤، حديث ٢ و ٥)