موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٨ - فصل سوم در بيان سرّ اجمالى نماز

حظّى است و از براى صدر حظّى است، از براى ملك بدن نيز حظّى است كه عبارت است از همين مناسك. پس، روزه ثناى حقّ به صمديت و ظهور ثناى او به قدّوسيت و سبّوحيت است؛ چنانچه نماز كه مقام احديت جمعيه و جمعيت احديه دارد ثناى ذات مقدّس است به جميع اسماء و صفات» انتهى‌ ما افادَ دام ظلُّه.

[مانع شدن انكار مقامات از ترقيات روحى‌]

پس، از بيانات سابقه معلوم شد كه آنچه پيش بعض اهل تصوّف معروف است‌ [١] كه نماز وسيله معراج وصول سالك است و پس از وصولْ سالك مستغنى از رسوم گردد، امر باطل بى‌اصلى و خيال خام بى‌مغزى است كه با مسلك اهل اللَّه و اصحاب قلوب مخالف است و از جهل به مقامات اهل معرفت و كمالات اولياء صادر شده، نعوذ باللَّه منه.

فصل سوم در بيان سرّ اجمالى نماز

چنانچه واضح است، نماز مركّب است به حسب صورت مُلكى آن، از اوضاع و هيئات و اذكار و قرائت و ادعيه؛ گرچه به حسب حقيقت و صورت ملكوتيه، داراى وحدت و بساطت است؛ و هرچه به افق كمال نزديك‌تر شود وحدتش كامل‌تر شود، تا منتهى به غايت كمال شود كه حصول قيامت كبراى آن است‌ [٢]. و پس از اين، اشاره‌اى به اين مطلب مى‌نماييم‌ [٣]- ان شاء اللَّه- و وحدت‌

[١] ر. ك: بيان السعادة، ج ٢، ص ٤٠٦.

[٢] ر. ك: شرح فصوص الحكم، قيصرى، ص ١٣٠- ١٣١.

[٣] ر. ك: صفحه ٢٢ و ١١٨.