موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٧ - فصل دهم در سرّ استقبال به كعبه است

و از امورى كه انسان را اعانت كامل كند بر تحصيل حضور قلب، مراقبه از وقت است كه عهد معهود و ميعاد موعود حق است، و شخص سالك الى اللَّه و مجاهد فى سبيل اللَّه اگر نتوانست تمام اوقات خود را به حق دهد، لااقل اين پنج وقت را كه حق تعالى به او وقت داده و دعوت براى ملاقات فرموده، بايد مراقبت كند و از حق تعالى به جان و دل تشكّر كند كه او را اجازه ورود در مناجات داده، و بار خدمت در مجلس انس و محفل قدس داده. پس، از آن غفلت نكند و از وعده‌گاه حق تخلّف نورزد، شايد مواظبت بر اوقات و مراقبت از ميعاد ملاقات، كه در اوّل امر بى‌مغز و صورى است، به توفيق حق و دستگيرى آن ذات مقدّس- جلّ شأنه- حقيقت پيدا كند و با مغز شود؛ آن وقت به لذّت مناجات و انس با محبوب نائل شود و سرّ حقيقى عبادت را دريابد و فتح ابوابِ عبادتِ روح و قلب بر او گردد و رفته رفته جنود الهيّه را در مملكت وجود خود قائم به عبادت حقّ بيند، و كشف نمونه‌اى از سُبُحات جمال و جلال بر قلب او شود و به اوّل جلوه توحيد افعالى نائل گردد، و پس از آن براى او راه سلوك الى اللَّه مفتوح شود، و لياقت ورود در صلات حقيقى پيدا كند، باذن اللَّه تعالى.

فصل دهم در سرّ استقبال به كعبه است‌

كه امّ القرى‌ است و مركز بسط ارض است: وَ الْأَرْضَ بَعْدَ ذلِكَ دَحاها [١]. ويَدُ اللَّه وبِحِيالِ اللَّه وبِحيالِ بَيْتِ الْمَعْمُور است كه سرّ قلب و در سماء رابعه است.

پس، كعبه امّ القرى سرّ آن بيت المعمور است كه سرّ قلب است و سرِّسرِّ آن، يد

[١] «و زمين را پس از آن بگسترانيد». (النازعات (٧٩): ٣٠)