[١] امام صادق عليه السلام فرمود: «به خدا سوگند، آن كس كه هر چند يك بار در تمام عمر حقيقت سجده را به جاى آورد، زيان نبرد؛ و آن كس كه همانند كسى كه خود را مى‌فريبد با حالت غفلت و بازيچه گرفتن آنچه خدا براى سجده كنندگان فراهم نموده است، يعنى انس (با او) در حال (دنيا) و راحت و آسايش در آينده (آخرت)، با پروردگار خود خلوت كند، رستگار نشد. و كسى كه در سجده به خدا نيكو تقرب جست، از خدا دور نشد. و كسى كه به خدا سوء ادب كرد و با دلبستگى به جز او در سجده حرمت او را از بين برد، به مقام قرب او نرسد. پس سجده كن (همانند) سجده كسى كه در برابر خداوند تعالى متواضع و خوار است و مى‌داند كه از خاكى آفريده شده كه خلق بر آن پا مى‌نهند و خدا او را از نطفه‌اى كه همه آن را خبيث مى‌دانند آفريده؛ و مى‌داند كه نبود و به (دست آفريدگار) به وجود آمد. و همانا خداوند معناى (حقيقت) سجده را سبب نزديكى جستن به او با قلب و باطن و جان قرار داد؛ پس كسى كه به او نزديك شود، از غير او دور گردد. آيا نمى‌بينى كه در ظاهرْ سجده شكل نمى‌گيرد مگر با آن‌كه همه چيز از نظرت پنهان گردد و هر چه ديدگان مى‌بينند از تو محجوب شود. همچنين است امر باطن. پس هر كس در نماز دلبستگى به چيزى جز خدا داشته باشد، به همان چيز نزديك، و از حقيقت آنچه خداوند در نماز او از او خواسته دور است. خداوند عزّ و جلّ فرموده است:" خداوند براى احدى دو قلب در باطنش قرار نداده است". و رسول‌اللَّه صلى الله عليه و آله و سلم فرمود:" خداوند تعالى فرموده است: بر قلب بنده‌اى واقف نشوم كه در آن حبّ طاعت مخلصانه براى من و جهت كسب رضاى من بدانم (بيابم)، مگر آن‌كه (خود) تنظيم و تدبير امور او را متصدى شوم. و هر كس به غير من دل مشغول شود از آنهاست كه خويشتن را به مسخره گرفته‌اند، و نامش در دفتر زيان‌كاران نوشته و ثبت است"». (مصباح الشريعة، ص ٩١، الباب الواحد و الأربعون في السجود؛ شرح مصباح الشريعة، گيلانى، ص ١٠٨، الباب السادس‌عشر في السجود؛ رسائل الشهيد الثاني، أسرار الصلاة، ص ١٣٢؛ أسرار العبادات وحقيقة الصلاة، ص ١٠٧؛ أسرار الصلاة، ملكي تبريزى، ص ١١٩ «مطبعه علمى- چاپ ١٣٣٩ ق»)