موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٩ - سرّ اجمالى نماز اهل معرفت

صور مُلكيّه تابع وحدت صور ملكوتيّه غيبيّه است، چنانچه در محل خود مقرّر است‌ [١]، و حصول وحدت تامّه صور ملكيّه به فناى آنها در باطن ملكوت است، كه از آن تعبير به قيامت صغرا شود [٢].

و از براى هر يك از اوضاع و اذكار به طور تفصيل اسرارى است كه ما پس از اين- ان شاء اللَّه- به قدر ميسور و مقتضى بيان بعضى از آن را خواهيم نمود.

سرّ اجمالى نماز اهل معرفت‌

و در اين مقام به سرّ اجمالى نماز اهل معرفت و اهل اللَّه قناعت مى‌كنيم؛ و آن عبارت از حصول معراج حقيقى و قرب معنوى و وصول به مقام فناى ذاتى است كه در اوضاعْ به سجده ثانيه، كه فناى از فنا است، و در اذكار به‌ إِيَّاكَ نَعْبُدُ كه مخاطبه حضوريه است، حاصل شود؛ چنانچه برداشتن سر از سجده تا سلام، كه علامت ملاقات حضّار و مراجعت از سفر است، رجوع به كثرت است ولى با سلامت از حجب كثرات و بقاى به حقّ؛ و در اذكار اهْدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ‌ رجوع به خود و حصول صحو بعدالمحو است؛ و با اتمام ركعت، كه حقيقت صلوات است، سفر تمام مى‌شود.

و ببايد دانست كه اصل صلوات يك ركعت است، و بقيه ركعات، از فرائض و نوافل، براى اتمام همان يك ركعت است چنانچه در حديث شريف وارد است:

رَوَى الشَّيْخُ العامِليُّ رَحِمَهُ اللَّه في الْوَسائِلِ، عَنْ عُيُونِ الأَخْبارِ وَالْعِلَلِ، بِإِسْنادِهِ عَنِ الرِّضا عَلَيْهِ السَّلامُ، قالَ: «إِنَّما جُعِلَ أَصْلُ الصَّلاةِ رَكْعَتَيْنِ وَزيدَ عَلى‌ بَعْضِها رَكْعَةٌ وَعَلى‌ بَعْضِها رَكْعَتانِ وَلَمْ يُزَدْ عَلى‌ بَعْضِها شَي‌ءٌ، لأَنَّ اصْلَ الصَّلاةِ انَّما هِيَ رَكْعَةٌ

[١] ر. ك: شرح فصوص الحكم، قيصرى، ص ١٦.

[٢] ر. ك: شرح فصوص الحكم، قيصرى، ص ١٠٣.