موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٢ - وقت نماز در مسلك اهل عرفان و مشرب اصحاب ايقان

وَ الْفَتْحُ‌ [١]؛ و پس از اين، فتح تمام تصرّفات الهيّه شود و نتيجه قرب نوافل حاصل شود؛ و تفصيل آن از حوصله اين اوراق خارج است.

فصل نهم در اسرار وقت است‌

[وقت نماز در مسلك اهل عرفان و مشرب اصحاب ايقان‌]

و آن در مسلك اهل عرفان و مشرب اصحاب ايقان، از اوّل استواء شمسِ حقيقت است در غايت ظهور آن به احديت جمع اسماء كه آن، وقت صلات ظهر است؛ كه صلات ربّ است؛ و صلات رسول اللَّه- صلى اللَّه عليه و آله- در معراج است كه مظهر استواء نور احدى و جمع احمدى است كه خودْ عرش استواء رحمان است: الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى‌ [٢]؛ و از اين‌جا سرّ وقوع آن در معراج معلوم شود، با آن‌كه معراج در شب واقع شده، تا اول طلوع شمس مالكيت از افق يوم القيامه كه يوم اتيان يقين است: وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ‌ [٣].

پس، از اوّل زوال استواء ظهور، كه رو به احتجاب شمس احديّت در افق تعيّنات و امتداد اظلال است: أَ لَمْ تَرَ إِلى‌ رَبِّكَ كَيْفَ مَدَّ الظِّلَ‌ [٤]، تا آنجا كه در تحت آفاق اجسام غروب كند، وقت نماز مقرّبين و اهل سابقه حُسنا است: «إذا

[١] «هنگامى كه يارى خدا و پيروزى آمد». (النصر (١١٠): ١)

[٢] «رحمان بر عرش استيلا يافت». (طه (٢٠): ٥)

[٣] «پروردگار خود را عبادت كن تا يقين بيايدت». (الحجر (١٥): ٩٩)

[٤] «آيا پروردگارت را نمى‌بينى چگونه سايه را كشيد (گسترد)». (الفرقان (٢٥): ٤٥)