موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٣٤ - فصل دهم سرّ رفع رأس از ركوع

چون قدم بر فرق همت گذاشت، وارد در تحت عون الهى است، «وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إلّابِاللَّه».

و ديگر آن‌كه از خطرات شيطانى و خدايع و مكائد آن، كه در اين مقام به حسب حال اهل سلوك فرق كند و در فناى اسمائى تلويناتْ از آن خطرات است، قلب را محافظت كند.

و بالجمله، تواضع در تحت سلطان كبريا و خضوع و تذلّل، كه در هر مقامى به طورى در قلب سالك نمايش دارد، طريق هدايت و سلوك است. و هرچه نور عظمت و كبريا در قلب بيشتر تجلى كند و انوار تجلّيات غلبه كند بر سراير قلب، تواضع و خضوع و تذلّل و عبوديّت افزون گردد. واللَّه الهادى.

فصل دهم سرّ رفع رأس از ركوع‌

رفع رأس از ركوع انصراف از كثرات اسمائيه و فناى در صفات و تحديد و توقيف در آن مقامات است؛ زيرا كه آن نيز از حجب نوريه ما بين عبد و حق است، بلكه عين ثابت عبد در حضرات علميه نيز در اين مقام از حجب است؛ «وَكَمالُ التَّوْحيدِ نَفْيُ الصِّفاتِ عَنْه» [١].

پس سالك را چون در فناى صفاتى حالت صحو دست داد، توجّه به قصور پيدا كند و از منزل ركوع، كه شهود كثرت اسمائى و نقصان در توحيد است، منصرف شود. و چون محامد ملائكة اللَّه را، بلكه جميع موجودات را، بشنود، به‌

[١] «كمال توحيد عبارت است از نفى صفات از او». (الكافي، ج ١، ص ١٤٠، «كتاب التوحيد»، «باب جوامع التوحيد»، حديث ٦)