موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤١ - كم كردن شواغل خارجيه

سعادت داريْن رسيدند؛ و اشاره به اين نكته در احاديث شريفه شده، مثل قول السجاد عليه السلام: «الدُّنْيا دُنْياآن: دُنْيا بَلاغٍ وَدُنْيا مَلْعُونَةٍ» [١]. و گاهى از خود دنيا تكذيب بليغ شده به اعتبار تعلّق به آن، يا براى صرف علاقه از آن؛ و ذكر اخبار متعلّقه به اين باب و جمع آن و بيان اعتبار عقلى در آن از وظيفه اين مختصر خارج است‌ [٢].

بالجمله، آنچه خار طريق وصول به كمالات و شيطان قاطع الطريق مقام قرب و وصول است، و انسان را از حق منصرف مى‌كند و از لذّت مناجات با او محروم مى‌نمايد، و قلب را ظلمانى و كدر مى‌كند، حبّ به دنياست كه در احاديث شريفه‌ [٣] آن را «رأس كلّ خطيئه» و «مجتمع كلّ معاصى» شمرده‌اند. و اخبار در اين باب و متعلّقات آن بيش از آن است كه در اين مختصر بگنجد.

[كم كردن شواغل خارجيه‌]

پس انسان بايد در موقع عبادات، اشتغالات قلبيه و خواطر آن را كم كند؛ و براى عبادت وقتى را اختصاص دهد كه مشاغلش كمتر باشد و قلب در آن وقت مطمئن‌تر و ساكن‌تر باشد. و اين يكى از اسرار وقت است كه در محل خود ذكرى از آن مى‌شود [٤] ان شاء اللَّه. و پس از آن‌كه شواغل قلبيه را كم كرد، بايد شواغل خارجيه را نيز به اندازه ممكن كم كند؛ و بيشتر آداب شرعيه شايد براى اين‌

[١] «دنيا دو (نوع) دنياست: دنيايى كه (به سعادت) مى‌رساند، و دنيايى كه ملعون است». (الكافي، ج ٢، ص ٣١٧، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب حبّ الدنيا و الحرص عليها»، حديث ٨)

[٢] ر. ك: شرح چهل حديث (اربعين حديث)، امام خمينى، حديث ششم.

[٣] ر. ك: الكافي، ج ٢، ص ٣١٥، «كتاب الإيمان و الكفر»، «باب حبّ الدنيا و الحرص‌عليها»، حديث ١ و ٨.

[٤] ر. ك: صفحه ٨٢.