موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٨٩ - فصل دهم در سرّ استقبال به كعبه است

حق را در تمام مرائى به احديّت جمع مشاهده كنند.

و بدان‌كه تحديد به وجه خاصّ و به وجهه معيّنه براى اظهار سرّ وحدت است؛ و آن براى عارف در هر دوره به عدد حضرات خمس لازم است؛ و از آن‌كه گذشت تحديدْ نقص است: وَ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللَّهِ‌ [١].

پس، عارف باللَّه حق را در جميع امكنه و احيازْ مشاهده، و همه را كعبه آمال و وجهه جمال محبوب بيند و از تقييد به مرآتى دون مرآتى خارج، و «ما رَأَيْتُ شَيْئاً إلّاوَرَأَيْتُ اللَّه فيهِ وَمَعَه» [٢] گويد و فرياد «داخِلٌ فِي الأَشْياءِ لا كَدُخُولِ شَي‌ءٍ في شَي‌ءٍ» [٣] زند و نداى‌ هُوَ مَعَكُمْ أَيْنَ ما كُنْتُمْ‌ [٤] را به جان بشنود و شهود كند.

وَالْحَمْدُ للَّهِ اوَّلًا وَآخِراً وَظاهِراً وَباطِناً.

[١] «مشرق و مغرب فقط از آن خداست؛ پس به هر جا روى بگردانيد همانجا وجه خداست». (البقرة (٢): ١١٥)

[٢] شرح اصول الكافي، صدر المتألّهين، ج ٣، ص ٤٣٢؛ شرح الأسماء، سبزوارى، ص ٥١٦؛ الحكمة المتعالية، ج ١، ص ١١٧؛ مرآة العقول، ج ١٠، ص ٣٩١.

[٣] «در درون اشياء است نه مانند اين‌كه چيزى داخل چيزى باشد». (التوحيد، صدوق، ص ٢٨٥، حديث ٢)

[٤] «او با شماست هر كجا باشيد». (الحديد (٥٧): ٤)