موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٤ - فصل دوم وصف نماز سالك و ولىّ كامل

و بيان اين حديث شريف به مسلك اهل معرفت و تطبيق آن با اركان و مقامات نماز به طول انجامد. و ما شايد در بعضى از مقامات اشاره‌اى به بعض فقرات آن بكنيم. و اگر اين چهار هزار حدّ كه جناب صادق عليه السلام فرمودند از حدود ظاهريه و آداب صوريه بود، نمى‌فرمودند: تو يكى از آنها را ادا نمى‌كنى و وفا نمى‌نمايى، زيرا كه معلوم است كه همه كس مى‌تواند به آداب صوريه نماز قيام كند. آرى، قطع علاقه از غير حقّ نمودن و وفود به حضرت او نمودن و بذل مُهجه در راه او كردن و ترك غير و غيريّت يكسره نمودن، از امورى است كه براى هركس ميسّر نشود جز اهل معارف الهيّه و اولياى كُمَّل و محبّين و مجذوبين، فطُوبى لَهُمْ ثُمَّ طوبى‌ لَهُمْ‌ [١]، وهَنيئاً لِأربابِ النَّعيمِ نَعيمُهُم‌ [٢].

فصل دوم [وصف نماز سالك و ولىّ كامل‌]

بر ارباب معارف الهيّه روشن و واضح است كه انسان سالك تا در سير الى اللَّه و سلوك الى جناب اللَّه است، نماز و ديگر مناسكش فرق بسيار دارد با ولىّ‌

[١] «خوشا به حال آنان، باز خوشا به حالشان». (اقتباس از بعض احاديث مى‌باشد. ر. ك: بحار الأنوار، ج ٥٧، ص ٢٢٨، حديث ٦٢)

[٢] «گوارا باد براى صاحبان نعمت نعمت‌هاشان». (اين مصرع اول از شعرى است كه منسوب به مجنون عامرى مى‌باشد. هنيئاً لأرباب النعيم نعيمهم/ وللعاشق المسكين ما يتجرّع).