موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢ - مقامات نماز و تطابق آن با مقامات انسان

را پس از اين مى‌نماييم‌ [١].

پس، از تدبّر در اين احاديث شريفه و تفكر در حال ائمّه هدى- سلام اللَّه عليهم-، كه در وقت اداء اين امانت الهيّه رنگ بعض از آنها متغيّر مى‌شد و پشت بعضى مى‌لرزيد و بعضى از آنها از خود بى‌خود مى‌شدند كه از ماسوى‌اللَّه به‌كلّى غافل مى‌شدند، حتى از مُلك بدن و مملكت وجود خود غفلت مى‌كردند [٢]، معلوم شود كه حقيقت اين عبادت الهى و نسخه جامعه، كه براى خلاص اين طائرهاى قدسى از قفس تنگناى طبيعت به كشف تامّ محمّدى صلى اللَّه عليه وآله ترتيب داده شده و به قلب مقدّسش نازل گرديده، همين صورت دنياوى و هيئت ظاهره مُلكيّه نيست؛ چه كه اين صورت را هر عالم مسأله‌دان، يا عامى ابجدخوان مى‌تواند به شرايط صحّت و كمال صورى آن قيام كند و از عهده به خوبى برآيد، ديگر اين قدر تغيّرِ الوان و ارتعادِ فرايص و خوف و خشيت از قصور و تقصير معنى ندارد.

و با اين، فصل را ختم مى‌كنيم به ذكر يك حديث، و آن كفايت كند براى كسى كه‌ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهِيدٌ [٣].

عَنْ كِتابِ فَلاحِ السائِلِ لِلْعارِف السالِكِ الْمُجاهِدِ ابِن طاوُوس رَضِيَ اللَّه عَنْهُ قالَ: جاءَ الحَديثُ أَنَّ رِزامَ، مَوْلى‌ خالِدِ بْن عَبْدِاللَّه، الَّذي كانَ مِنَ الأَشْقِياءِ، سَأَلَ الامامَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ- عَلَيْهِما السَّلامُ- بِحَضْرَةِ أَبي جَعْفَرِ الْمَنْصُورِ عَنِ الصَّلاةِ وَحُدودِها؛ فَقالَ (ع): «لِلصَّلاةِ أَرْبَعَةُ آلافِ حَدٍّ لَسْتَ تَفى بِواحِدٍ

[١] ر. ك: صفحه ١٠٣.

[٢] بحار الأنوار، ج ٤٠، ص ١٧، و ج ٤٦، ص ٧٨، و ج ٦٧، ص ٤٠٠.

[٣] «او را دلى (هشيار) است يا با توجّه كامل گوش (به كلام حقّ) بسپارد». (ق (٥٠): ٣٧)