موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١١ - وصل در مراحل بعد از رفع حجاب و فتح ابواب

است: اوّل، مقام ترجمان تجلّيات فعليه است بر قلب ولىّ؛ دوم، ترجمان تجلّيات اسمائيه است؛ و سوم، ترجمان تجلّيات ذاتيه. و در اين سه مقام، قارىْ حمد و ثناى حق به لسان حق كند، زيرا كه نمونه قرب نوافل از مقام تجلّيات افعاليه شروع شود: وَاللَّه يَصيرُ لِسانَ الْعَبْد [١]. پس، سالك حمد حق به لسان حق كند؛ چنانچه در قرب فرايض حق تعالى حمد خود به لسان عبد كند؛ وَالْعَبْدُ يَصيرُ لِسانَ اللَّه‌ [٢]: «عَلِيّ عَيْنُ اللَّه وَيَدُ اللَّه ولِسانُ اللَّه تَعالى‌» [٣].

و از براى هر يك از اين مقامات نيز مراتبى است كه بيان تفصيلى آن به طول انجامد.

وصل: در مراحل بعد از رفع حجاب و فتح ابواب‌

پس، چون رفع حجاب كردى و فتح ابواب نمودى، داخل حريم كبريا شو و پناه ببر از شرّ شيطان قاطع طريق الى اللَّه به مقام مقدّس اسم جامع اعظم، ربّ انسان كامل، و او را از سر صدقْ رجيم خوان اگر او را در رفع يد در تكبيرات به دور افكندى و خود او و مظاهر او را رجم كردى، و اين رجم را از رجم در رمى جمرات در حج، اكمل دان، چه كه اينجا رمى به پشت سر است و آنجا رمى به پيش رو؛ و آنجا به حجاره است و اينجا به اشاره؛ و حجاره توسّل به اسباب است، و اشاره حكم به فناى آنها.

[١] «خداوند زبان بنده مى‌شود».

[٢] «و بنده زبان خدا مى‌شود».

[٣] «على چشم خدا، دست خدا و زبان خداوند تعالى است.» قال أميرالمؤمنين عليه السلام فى خطبته: «... وأنا عين اللَّه ولسانه الصادق ويده». (معاني الأخبار، ص ١٧، حديث ١٤؛ التوحيد، صدوق، ص ١٦٥، حديث ٢)