موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٢٨ - ركوع خاصّه، اصحاب قلوب، و اولياء كمل

فصل نهم در بعض از اسرار ركوع است‌

[ركوع خاصّه، اصحاب قلوب، و اولياء كمل‌]

و آن نزد خاصّه، خروج از منزل قيام به امر و استقامت در خدمت است كه پيش اهل معرفت مستلزم دعوا است.

و در نزد اهل محبت، خروج از منزل خيانت و جنايت است و دخول در منزل ذُلّ و افتقار و استكانت و تضرّع است كه منزل متوسّطين است.

و در نزد اصحاب قلوب، خروج از منزل قيام للَّه‌به مقام قيام باللَّه و از مشاهده قيّوميت به مشاهده انوار عظمت است، و از مقام توحيد افعال به مقام توحيد اسماء است، و از مقام‌ «تدلّى» به مقام‌ «قابَ قَوْسَيْنِ» است؛ چنانچه سجودْ مقام‌ «أَوْ أَدْنى‌» است. و پس از اين، اشاره‌اى به آن بيايد [١]، ان شاء اللَّه.

پس، حقيقت قيامْ تدلّى به قيّوميت حق و رسيدن به افق مشيّت است، و حقيقت ركوع تمام نمودن قوس عبوديت و افناى آن در نور عظمت ربوبيت است، و ركوع اولياى كمّل تحقّق به اين مقام است به حسب مراتب خود و حظّ آنها از حضرات اسماء محيطه و شامله و ذاتيه و صفتيه، به طورى كه تفصيل آن از حوصله اين اوراق خارج است.

پس، سالك چون به منزل ركوع كه منزل فناى اسمائى است رسيد، تكبير گويد و دست خود را مثل وقت تكبيرات افتتاحيه رفع كند با همان آداب، و اين تكبير و رفعْ باطنِ يكى از تكبيرات افتتاحيه است؛ چنانچه تكبير سجود نيز

[١] ر. ك: صفحه ١٣٥- ١٣٦.