موسوعة الإمام الخميني 47 (سرّ الصلوة) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٧٢ - وصل حديثى جامع در باب لباس و ستر ظاهر و باطن

تصرفى نشود، و او را مبتلا به عجب و رياء و سركشى و افتخار نكند، و بر بندگان خدا به دين خود يا به تقوا و طاعت و كمال و معرفت و علم افتخار ننمايد، و تكبّر نفروشد، و از عواقب امر خود و مكر اللَّه ايمن نباشد، و بندگان خدا را، هر چند در لباس اوباش و اهل معصيت هستند، حقير نشمارد؛ كه اينها از مهلكات نفس است و موجب عجب به ايمان و اخلاق و اعمال است كه سرچشمه همه مفاسد است.

و در وقت پوشيدن لباس، متذكّر حق شود و رحمت‌هاى ظاهره و باطنه او كه ستر ذنوب او فرموده به رحمت خود؛ و با حقّ تعالى به اخلاص و صدق معامله كند؛ و ظاهر را به ستر طاعت، و باطن را به ستر خوف و رهبت، مزيّن نمايد؛ و متذكّر عنايات حق شود كه اسباب ستر عورات ظاهره و باطنه را مرحمت فرموده، و راه توبه و انابه را به روى بندگان مفتوح فرموده، كه به ستر غفّاريت و ستّاريت حق، خود را مستور كنند و عيوب خود را بپوشانند.

و چنانچه حق تعالى ستّار عيوب بندگان است، ستّاران را دوست دارد و از هتك ستور بيزار است، پس سالك الى اللَّه ستّار عيوب بندگان خدا است، و عمر خود را در كشف ستر مردم تلف نكند و چشم خود را از عورات و عيوب بندگان خدا بپوشد و هتك ستر كسى نكند و پرده ناموس احدى را ندرد؛ چنانچه خداوند ستّارْ ستر عيوب او را، كه از ديگران بزرگ‌تر و فضيح‌تر است، فرموده؛ و بترسد از اينكه اگر پرده عيوب كسى را بدرد، حقّ تعالى پرده ستّاريت از بعض اعمال و اخلاق او بردارد و در ميان جمع او را رسوا و خوار نمايد.

و مسافر طريق آخرت، مطالعه در عيوب و عوراتِ خود، او را از عيوب ديگران مشغول مى‌كند، و تجسس امورى كه به حال او فايده ندارد يا ضرر دارد نمى‌كند، و عمل خود را رأس المال تجارت ديگران قرار نمى‌دهد به واسطه‌